…en dat is soms toch wel een spijtige zaak.  

 Ik ben vorige week maandag op mijn nieuwe job begonnen.  Een uur en een kwartier treinen, mijn kantoor lijkt op mijn kantoor in Belgie – mijn ex-collegaatjes weten hoe laat het dan is – voor de niet ingewijden: een kot zonder ramen.  En het ergste is : ik heb twee bazinnen die niet met elkaar overeenkomen.  En ik zit ertussen…
Niet echt geweldig qua sfeer dus en daar komt bij dat mijn drie collega’s van eerder gevorderde leeftijd zijn en uitkijken naar hun pensioen.  De kers op de taart is dat vooral de jobinhoud door mijn twee oversten nogal heel erg anders wordt geinterpreteerd….

De ene waarmee ik na mijn sollicitatiegesprek ben gaan eten om wat meer over de inhoud van de job te weten te komen, had me de job voorgesteld als enerzijds het hele gedoe rond accreditatie van reeds gevolgde vakken, visatoestanden etc (het eerder saaie luik) en anderzijds het uitbouwen van de internationale uitwisselingsmogelijkheden voor studenten aan de Victoria University.  Het toffe gedeelte dus : samenwerkingen met universiteiten over de hele wereld uitbouwen.  
De andere bazin heeft echter volk te kort in haar administratieve cel, en wil mij dus vooral daar inschakelen…
Vorige week vrijdag al een eerste stevige woordenwisseling met de laatste gehad, met als resultaat dat ik naar de vice decaan ben gestapt om te zeggen dat ik dat zo niet zie zitten.

Lindeke depressief tijdens het weekend.

 Week 2: mijn confrontatie heeft blijkbaar zoden aan de dijk gebracht, want plots word ik aan iedereen die iets met internationaal te maken heeft, voorgesteld en ligt de prioriteit niet meer bij het administratieve.  “Dat was maar om het te reilen en zeilen binnen de faculteit te leren”
Ik hoop het maar…

Maar ik heb er goeie hoop op.  Mijn collega’s vallen al bij al wel mee en hebben een goed gevoel voor humor, en morgen zit ik samen met het hoofd van de School of Education om uit te vlooien hoe we met een universiteit in Reims zouden kunnen samenwerken.  “You do speak French, don’t you?” Awel ja, toevallig wel een beetje, komende uit ons verdeelde Belgiekske…

Om maar te zeggen dat het hier ook niet altijd rozengeur en maneschijn is…

We willen op vakantie, maar stuiten op volgende praktische beperkingen:

– Linde begint haar nieuwe job ergens tussen midden en eind juni, dus we moeten tegen dan ongeveer terug zijn

– Tommeke heeft maandag 9 juni een belangrijke vergadering

– Tommeke moet 12 juni werken…

– later dan deze maand gaan is moeilijk omdat Linde dan net begonnen is op haar nieuw werk, en zo onmiddellijk vakantie vragen is niet echt done.  Bovendien krijgen we in augustus weer bezoek, midden oktober ook en november-december zijn ook al ingepalmd.  ‘t Is dus een beetje nu of nooit…  

Na lang puzzelen, discussieren en overleggen zijn we er dan toch uitgekomen. We gaan op vakantie van vrijdagavond 6 juni tot woensdagochtend 18 juni, met de laptop mee, dan kan Tom van op afstand doen wat hij moet doen! Nu nog een bestemming vinden…

Lindeke dus naar het reisagentschap om de hoek. Hmm… ‘last minute’ vluchten kennen ze hier blijkbaar niet, dus hoe later je hier boekt, hoe duurder, spijtig genoeg.  Liefst waren we een paar dagen naar Bangkok gegaan, gecombineerd met nog een week Bali achteraf, dan konden we onze vriendjes Ce en Hermine en de kersverse Basile bezoeken.  Maar aangezien alles nogal aan de late kant beslist is, is er geen enkele vlucht naar Thailand te regelen.  De reisagent kan ons enkel een “all in” naar Sabah aanbieden of voor dezelfde prijs een weekje Darwin in het Noorden van Australië. Nu zijn we op zich niet zo een fans van “all in”, maar met een kindje van 10 maanden oud en we hebben maar een goede week, klinkt “all in” toch wel aanlokkelijk. Nog wat overleg en gedoe brengt ons uiteindelijk bij een ander reisagentschap waar ze ons voor minder geld 10 dagen all in Bali kunnen aanbieden. Deze reisagent was erop gekomen om ook eens bij andere luchtvaartmaatschappijen te gaan kijken dan enkel bij het Australische Qantas! Geniaal he.

Hij had ons dus een ticket naar Bali gevonden met Air Malaysia. De vlucht ging dan wel even over Kuala Lumpur, maar als we wilden konden we daar ook een dag of twee blijven alvorens door te vliegen naar Bali. Voila, zo gezegd, zo gedaan en twee dagen later zaten we op de vlieger naar Kuala Lumpur.

Zoals gewoonlijk was er voor Lou een bedje voorzien in het vliegtuig en al bij al verloopt de vlucht heel vlotjes. Effe de tijd nemen om wat foto’s te pakken van de coole luchthaven in KL, ons vervoer naar het hotel is geregeld, en om 09:00 uur ‘s ochtends locale tijd zijn we goed en wel geïnstalleerd in onze hotelkamer in KL en klaar om de stad te ontdekken. Eigenlijk is het echt wel wat genieten van onze “all in” formule! Geen gedoe om een eerlijke taxi of openbaar vervoer te vinden, geen rondgehos van het ene naar het ander hotel om toch maar de beste kamer te vinden…Gewoon beentjes in de lucht en laten rijden…

Een uurtje of twee later staan we als rasechte toeristen kiekjes te nemen aan de Petronas Twin Towers. Onder deze towers bevindt zich een hypermodern shopping center en al snel kunnen we ons toch niet ontdoen van het gevoel terug in de wereld te staan! Je vindt hier alle typische winkels (den Ikea is er natuurlijk ook) die je in elke Europese grootstad ook vindt en die we eerlijk gezegd in Australië toch soms missen. Achter de Petronas Twin Towers bevindt zich nog een groot park met speeltuin. Wat ons daar opvalt is het heel multiculturele karakter van deze stad, echt tof om zien.

Na wat gewandel en zoeken op het plannetje komen we op een marktje waar we de allerbeste lychees ooit eten. Lou moet het voorlopig met een flesje water stellen.

Dan nog even de moskee binnen, waar er eigenlijk eerder gepit wordt dan gebeden. Na lang zoeken vinden we ergens in een hoekje toch iemand die stiekem en rechtstaand wat aan het bidden is. Om de dag te besluiten gaan we nog even door China town, en dan met de monorail recht naar ons hotel. Lou weet in ieder geval al goed hoe ze zich moet vasthouden. Eens aangekomen in ons hotel wil Lou nog wat spelen, maar al snel vallen we alle drie als een blok in slaap.

Ik had me nog zo voorgenomen er de volgende keer niet zoveel tijd tussen te laten, en lap zie, weeral een maand verder.  Niet te geloven.  Maar het is me ook wel het maandje geweest…

Na het vertrek van Tine en Koen vrijdagavond zijn we er zaterdag onmiddellijk op uitgetrokken.  Kwestie van de gedachten wat te verzetten zijn we naar Lake Eildon vertrokken.  Niet te ver van Melbourne en heel mooi.  Beetje surrealistisch ook.  We reden uren zo goed als alleen op de baan, langs de Yarra valley met de beroemde wijngaarden, door de indrukwekkende Yarra Ranges, ook wel de ‘Cathedral of Light’ genoemd.  Op de foto geeft het misschien niet zoveel, maar het is een werkelijk fantastisch woud met enorm hoge bomen.  Dat geeft een heel bijzondere sfeer: beetje donker en mysterieus maar ook heel poetisch.  Uiteindelijk zijn we rond middernacht in het Eildon National Park aangekomen (we hadden de afstand een beetje onderschat).  Vlug alles geinstalleerd en onder een prachtige sterrenhemel in slaap gevallen.

De volgende dag redelijk vroeg opgestaan en onmiddellijk naar het Eildon meer gereden. Toen we daar kwamen kregen we een lichte cultuurshock: van een en al natuur en stilte kwamen we aan een half opgedroogd meer met mensen en boten overal waar we kijken konden.  Tommeke wist niet wat hij zag...

Terwijl hij naar de bootjes keek, keek ik wat naar de mensen.  En zonder enige sociologische pretentie, denk ik dat we hier de echte Aussie zijn tegengekomen.  Weinig woorden, maar supervriendelijk en behulpzaam, bier in de ene hand, gebbqed vlees in de andere, lichtjes obees en roodverbrand… En om ‘t er ‘t luidst knallen met die motoren.  Plots leek Melbourne een andere wereld, en van enige sympathie voor het Kyotoverdrag kan je deze mannen echt niet verdenken…

Daarna maar doorgereden, want we hadden nu eenmaal geen boot bij de hand en we konden er ook niet de hele dag op staan kijken – Lou en ik toch niet 🙂
We zijn dan naar de Goldburn River gereden, hebben ons daar aan de rivier geparkeerd, en we hebben er een zalige namiddag gehad.   Fantastisch weer, kaketoes en kookaburra’s overal en de rivier waar we uren plezier hebben gehad door ons elk om beurt (ah ja) met onze basketsloefkes aan door de stroomversnellingen te laten meevoeren, om dan helemaal te voet terug te keren en nog eens te gaan … en nog eens, en nog eens!  GeWELdig!
Lou was na al het spelen in de schaduwtent heeeel zwaar in slaap gevallen in het grote bed van de auto.  Moe maar voldaan zijn we terug naar huis gereden.

En dan kwam onze volgende bezoeker: Meneer Betrand. En dat hebben we geweten.  In plaats van de geplande drie weken, heeft hij er uiteindelijk zes van gemaakt… Twee bij ons, twee in NZ en dan opnieuw twee bij ons. 
Ons Louke was fan van het eerste uur, en we hebben zo het vermoeden dat de liefde wederzijds was.  Hij heeft ons uit ons kot geshot, niet geheel zonder eigenbelang, maar het resultaat is toch wel dat we eindelijk de moeite gedaan hebben om er nu toch maar eens werk van te maken om een babysit te vinden.  Dat lijkt eenvoudig, maar dat was het jammer genoeg niet, tenzij je 25 dollar per uur wil betalen.  Dat is namelijk het tarief dat de babysit services aanrekenen.  Easy peasy: je belt naar de service, zij leveren iemand die aan alle officiele kwalificaties voldoet : certificaten hier en daar, minstens eerste klas in EHBO en police check… Van dat laatste gaat mijn haar omhoog staan, dus ik heb er alles aan gedaan om geen police gecheckte madam te vinden.  En dat duurt dan wat langer, want je moet annoncekes plaatsen, en dan reageren er een paar, en dan komen die eens langs en dan is er een klein sollicitatiegesprekje (ik was intussen zelf volop aan het solliciteren, dus t was wel eens tof om langs de andere kant te zitten) en uiteindelijk hebben we Alysha gevonden, een superlief meiske uit NZ, wiens ouders in…. Belgie wonen, begot!

Dit geregeld zijnde, zijn we samen met den Beire toch een paar keer op ons lappen geweest… en plezant dat dat was!  Eindelijk eens Melbourne by night leren kennen!  We voelden ons weer tien jaar jonger 🙂 
Een paar keer met Louke mee – die dan in haar koets sliep – maar voor ze slaapt laat ze nogal graag weten dat ze erbij is, door bijvoorbeeld een kakske te doen die zelfs een kwaliteitspamper niet aankan (zie foto) 

 
en bovendien lukt het niet altijd meer om haar in haar koetsje in slaap te laten vallen…  De babysit komt dus van pas!

Het eerste weekend zijn we er met de camper op uitgetrokken.  Naar het ‘meest historische’ stadje van Victoria, Maldon.  Was me dat een ontgoocheling zeg.  Een mooi dorpje, daar niet van, maar ook echt niet meer dan dat.  Gelukkig was het mooi weer en hebben we een supergezellig restaurantje gevonden waar we dan ook ongeveer de hele namiddag op het terras hebben vertoefd.

‘s Avonds hebben we een cabanneke gehuurd om met zijn vieren in te slapen, waar we deze vriend in de badkamer vonden.  Een huntsman!  Deze naar alle maatstaven toch wel grote spin is vrij legendarisch.  Niet omdat ze giftig is, want dat is ze niet, maar ze heeft meer doden op haar geweten dan de gifspinnen.  Dat komt omdat deze soort zich graag in ventilatoren van auto’s verstopt.  En zo gebeurt het dus regelmatig dat een nietsvermoedende chauffeur tijdens het rijden de ventilator aanzet, waar dan zo’n prachtexemplaar komt uitgevlogen.  Chauffeur schrikt zich een ongeluk en …
Ondanks het feit dat ik daar met twee mannen stond, zijn we er toch nog een derde gaan bijhalen…  Noch Tom, noch Betrand voelde zich geroepen om de spin eigenhandig buiten te zetten en ik was ook niet echt vragende partij.  Dus met hangende pootjes naar de receptie, om te vragen of ze de spin wilden komen weghalen…Wij vonden trouwens eensgezind dat onze man ook niet echt gezwind aan de slag ging.  Maar hij heeft het wel gedaan, dus konden we na een extra inspectieronde Louke te slapen leggen en zelf nog een glaasje wijn drinken op ons terraske, alwaar wij later op de avond nog een ander monster zijn tegengekomen…

Ondergetekende is in het midden van de nacht maar in de auto gaan slapen omdat er nogal heel erg gesnurkt werd.  De volgende dag een goed zelfgemaakt ontbijt: spek met eieren, en we konden er weer tegen.  Nog vele mooie dingen gezien onderweg, en terug naar huis…