Voor alle duidelijkheid: eerst naar deel 1 hieronder gaan, anders is de chronologie helemaal zoek.  Mensen die niet op chronologie gesteld zijn, kunnen natuurlijk toch hier beginnen lezen 🙂

De tweede dag van ons verlengd weekend is het weer absoluut miserabel.  Regen, wind, koud.  We blijven dus maar gewoon thuis, luisteren naar het weerbericht… ‘t gaat toch niet waar zijn dat ons eerste lang weekend, waar we dus wel speciaal een auto voor gehuurd hebben, in het water valt he!! We maken er maar het beste van, en gaan eens uitgebreid gaan winkelen.  Een auto heeft toch wel voordelen, wat dat betreft: twee kratten water, een krat bier, en een hele grote hoop niet bederfbare spullen ingeladen.  Voila, da’s ook weer gebeurd.

En de derde dag : stralende zon.  Hip hoi!!  Wij vroeg opgestaan, de auto ingesprongen en weer wegop.
Het eerste deel langs de snelweg gedaan om sneller vooruit te komen.  We rijden op de Princess Highway, van Geelong tot Winchelsea,  en dan via een mooie weg langs Birregurra, Deans Marsh en het Great Otway National Park naar de kust.  Heel op het gemak.  Op de kaart lijken Winchelsea en Birregura redelijk groot, eens we er zijn blijken het echt minidorpjes te zijn – twee man en een paardenkop groot, en de tijd is er stille blijven staan…

De hele dag rijden we op het gemakske door, af en toe stoppen, Lou flesje geven, pamperke verversen.  Dat kind heeft al dikwijls met haar billen in de wind gelegen 🙂 maar zo lang het niet té koud is, moppert ze niet.  ‘t is dan ook mooi wat er buiten te zien valt…

 En dan, na de hele dag rondgetuft te hebben: de kers op de taart.  Na een heel stukje binnenland vanuit Apollo Bay tot Princetown, komen uiteindelijk terug aan de kust, en wel aan het beroemdste deel van de Great Ocean Road: het deel waar de ’12 Apostels’ in het water liggen.  We zijn nog net op tijd om de eerste apostel bij zonsondergang te kunnen bewonderen.  Voor Lou was het net etenstijd, dus dat kwam mooi uit.  Ondanks dat het er berekoud was door een stevige wind, was het echt genieten.  Flesje geven met zicht op een apostel, ‘t is eens iets anders 🙂

en dit was ons uitzicht:

Nadien naar het dichtstbijzijnde kuststadje gereden, Port Campbell, een hele lekkere Italiaan gevonden, buikske vol, goed glaasje rood, en dan slapen!

De volgende dag was meteen ook onze laatste, en we moesten een heel eind naar huis natuurlijk.  We bekijken nog een paar apostels, en na drie kwartier rijden merkt Tommeke dat hij de sleutel van onze hotelkamer nog in zijn zak heeft…. Een kleine echtelijke ruzie en anderhalf uur later staan we weer waar we gebleven waren: bij de laatste apostels.  De eerste foto toont de ‘London Bridge’.  Jammer genoeg is die in 2001 (als ik het me goed herinner) de eigenlijke brug ingestort.  Nu is er dus geen brug meer, en eigelijk ook geen ‘London Bridge’ meer, maar eerder een soort eilandje.  Maar bon, het blijft schoon he.  En dan een hele hoop Apostelkes bij elkaar

We zijn nog iets verder door gereden naar het Tower Hill Game Reserve.  Dit was werkelijk ongelofelijk mooi.  Het leek wel of we plots in een soort prehistorische wereld terechtkwamen.  Het reservaat ligt in een oude vulkaankrater.  Die is miljoenen jaren geleden uitgedoofd, en nu dus de biotoop voor heel wat uitzonderlijke en zeldzame planten en dieren.  Jammer genoeg hadden we te weinig tijd om het park uitgebreid te bezoeken.  Hier komen we zeker terug, om eens uitgebreid in te wandelen.  Nu rijden we er met de auto door, wat natuurlijk niet hetzelfde is, maar desalniettemin fantastisch.  Heel in de verte zien we kangoeroes springen, emu’s (familie van de struisvogel) lopen ons statig voorbij en het is een getjirp en gekwetter van jewelste.  Een paar fotootjes.

En dan was het tijd om huiswaarts te keren.  Na nog een paar pitstopkes voor Lou

rijden we een paar uur later langs de kust Melbourne binnen…

Het is alweer veel te lang geleden.  Maar kijk, het is buiten aan het regenen, koud grijs druilerig weer.  Een beetje Belgisch weer eigenlijk 🙂 .  Ideaal dus om binnen met een koffieke en koekske wat te bloggen!

 Het weekend van de 3e november hadden we verlengd weekend.  Niet omwille van Allerheiligen, neen neen.  Omwille van de Melbourne Cup!!  De laatste maand wordt hier over niets anders gesproken dan de Cup!  En alle etalages hangen vol met feestkledij.  En dan bedoel ik FEESTkledij he: lange jurken, diep uitgesneden décolletées, hele hoge hakken, piepkleine handtasjes, en natuurlijk: de hoeden.   En wie echt geen hoed wil dragen, draagt dan op z’n minst een hairpiece.  Met een kapsel dat erbij past natuurlijk.  Bij de hoeden wordt (dit jaar toch) het haar lang en glamoureus gekruld gedragen, een hairpiece geeft wat meer vrijheid, maar toch liefst een lage chignon (dat stond toch in de boekskes).  Om maar te zeggen dat er niet mee gelachen wordt!

Nu, aangezien het voor ons ook lang weekend was, en wij nu niet zo extreem in paardenkoersen geïnteresseerd zijn, zijn wij erop uitgetrokken.  Auto met kinderzitje gehuurd en hop, vier dagen het wijdse Australië in, meer bepaald: The Great Ocean Road.  Ons Louke was er in alle geval klaar voor!

Wij ook!  Met een baby is dat toch net iets anders en vooral véél meer inpakken dan wat we gewoon zijn…

En dus vanuit Melbourne, langs Geelong, de meest dichtbije grote stad, naar de

Een route aangelegd om de (weinige) mannen, die van de 1e WO terugkwamen, opnieuw in de maatschappij te integreren.  Ze kregen de job die weg aan te leggen, en werden er zeer goed voor betaald.  Om na een paar jaar opnieuw verder te kunnen… De weg is dan ook een soort monument geworden, aangelegd door soldaten, in herinnering aan zij die gesneuveld zijn.  Hier en daar vind je dan ook ‘historical viewpoints’. 
Waar wij de eerste maal we er een voorbijreden razend geïnteresseerd voor stopten natuurlijk, om dan te merken dat het om een nauwelijks zichtbaar graf gaat van een soldaat die tijdens het aanleggen van de weg gestorven is…  ‘Geschiedenis’ en vooral ‘monument’ heeft hier toch een ietwat andere betekenis dan wat wij gewoon zijn…

We rijden en rijden, horen op de radio over wat overstromingen hier en daar, maar we hadden toch niet verwacht dat we er zelf door zouden komen vast te zitten.  De weg die we moeten volgen om aan de kust te geraken, is overstroomd!  We overwegen nog heel even om er gewoon door te rijden, maar dan zien we iets verderop een auto staan.  We stappen uit om een praatje te maken, eens te horen wat er aan de hand is.  En ja, zij zijn erdoor gereden, om nu met een natte en niet meer werkende motor te zitten.  Auto in panne!  We zijn een half uurtje bij hen gebleven, omdat het aanvankelijk niet zeker was of er wel snel pechverhelping zou kunnen komen.  Zo konden we hen indien nodig naar het dichtstbijzijnde dorp brengen.  Het was er eigenlijk wel leuk; een spelletje ‘doet iet het of doet ie het niet’.   Om het kwartier passeerde wel een auto of jeep, de jeeps gingen er meestal gewoon door – alhoewel er toch ook een behoorlijk aantal strandjanetten met hun jeep niet door durfden.  Zo ziet ge direct wie de ‘echte’ zijn… :). 
Eén madammeke bolde er met haar peugeotke 306 gewoon door, maar die had waarschijnlijk geen seconde nagedacht over hoe diep het water mogelijk werd, en wat de gevolgen voor haar autooke zouden kunnen zijn… 
In alle geval, alle gewone wagens maakten rechtsomkeer.   We hebben de auto van de pechvogels dan nog wat verder geduwd, omdat het water toch wel vrij snel steeg, en het zeker nog even zou duren voor de plaatselijke Touring zou komen.  Na Loukes fleske dan maar afscheid genomen, en via een andere weg verder, naar de kust.

En voila: zo ziet die er uit in Bell’s Beach:

Het eerste deel (vertrekkende vanuit Melbourne) van de Great Ocean Road is helemaal op surfen gericht.  In elk klein dorpje dat we passeren staat surfen en het bijhorende toerisme centraal.  Veel surfwinkels, restaurantjes, soevenirshops…  In de zomer ongetwijfeld heel levendig, maar door het slechte weer ziet het er allemaal een beetje verlaten uit. 

Omdat het eerste deel van de route ons wat teleurstelt, besluiten we een stuk via het binnenland te doen.  Gelukkig maar, want dat is in al zijn eenvoud, echt heel mooi.  Pastorale landschappen, zo ver je kijken kan…

… en dan die bomen!  Tom vindt het een beetje onnozel, maar ik zet ze er toch op: ze zijn hier zoooo indrukwekkend!!! En ik heb er nieuwe hobby bij: bomen fotograferen.  (alsof het nog niet erg genoeg was, zegt er hier een al mopperend :))

Het weer wordt echter slechter en slechter, en tegen de vroege avond valt de regen met bakken uit de hemel.  Na lang twijfelen besluiten we uiteindelijk terug te keren naar Melbourne.  Het is tenslotte maar drie uurtjes rijden…(en dan beseft een mens dat dat van Bxl naar Parijs is.)    Als het weer zo slecht blijft, zijn we beter af in ons huisje en kunnen we wat in Melbourne rondlopen, betert het, dan keren we gewoon terug.

Op vraag van velen : ons nieuwe huisje: 

Het is een vrij typisch huisje, we hebben er behoorlijk wat in deze stijl gezien.   De immomannen beschrijven ze met graagte als een ‘victorian terrace’ met ‘periodical features’ .   Met een beetje geluk slaat dat laatste op hoge plafonds met moulures en mooie haarden, maar even dikwijls is dat een elegante manier om te zeggen dat ze heel donker en somber zijn.   Het probleem is dat die huisjes ofwel gerenoveerd zijn, maar dan zijn ze ook zo goed als onbetaalbaar, ofwel niet gerenoveerd, en dan wil je er echt niet wonen.

Gelukkig hebben wij een half-gerenoveerd huis gevonden 🙂

Hier gaan we:
(je kan klikken op de foto’s om ze groter te maken)

de voorgevel:
 

 de inkomhal:

Het is een lang huis: helemaal achteraan zie je het raam naar de koer.

 Je komt het huis binnen in de inkomhal (logisch) en dan onmiddellijk links heb je onze slaapkamer.  Die is niet spectaculair, maar wel ok: groot raam, hoog plafond met mooie moulure, 2 ingebouwde kasten. (‘t is een beetje een stomme foto 🙂 

Als je gewoon het halletje doorloopt, kom je in onze living.  Die  is groot genoeg, en dankzij een glasdakje en een deur naar een piepklein binnentuintje, valt er ook daglicht binnen.  Dat is vrij uitzonderlijk.  Dikwijls is dit een ruimte zonder daglicht of met licht via een raam boven de gangdeuren, bij ons valt het dus best mee. 
Onze living is nog niet ingericht, want we wachten nog altijd op onze zetel.  Vandaag trouwens net bericht gekregen dat we nog eens twee weken extra moeten wachten.  Baal baal.  Maar we hebben wel al een rood tapijt 🙂

Als je dan weer verder loopt, kom je langs Loukes slaapkamer: klein maar fijn, ook met ingebouwde kast, én een groot raam op het binnentuintje.  Heel licht dus!  Deze kamer moet ook nog wat ingericht worden met een bed onder andere, maar dat wilden we laten leveren met onze zetel, wat we nu dus maar niet meer zullen doen, want het prutske kan ochot ochere met moeite nog in haar wiegske waar ze nu in slaapt.

en dan komen we langs de voorraadkast de keuken in.  Een hele toffe keuken, met langs heel de gevel ramen.  Een grandioos zicht dus op ons koerke!! 🙂 
Maar het is een echt toffe ruimte, met veel licht.  De kastjes zijn ouderwets en ergonomisch onverantwoord, maar kom, ik heb alle potten, glazen en borden bovenaan gezet, en ‘t zijn toch schone kastjes, vind ik.
    

Tot slot is de badkamer helemaal achteraan: net naast de schuifdeur zie je een deuropening: die gaat naar onze luxebadkamer annex waskot! (van waskot heb ik geen foto genomen)

Et voila, dat is onze nieuwe stulp.  Geen grote luxe, maar prijs-kwaliteit zeker bij de betere huizen die we hier gezien hebben.  En bon, ‘t is nu ook niet dat we zeeën van tijd hadden om kieskeurig te zijn.  Maar we voelen ons hier heel goed en we zijn het hier al echt gewoon.  En nu ga ik buiten in ‘t zonneke zitten 🙂