Maandag 8/10

Vandaag twee huisjes op ons menu, één te bezoeken om 12.30 en eentje s’avonds.   Dat van 12.30 lijkt wel ok.  En we hebben geluk:  de eigenaar was er toevallig, om nog een en ander te repareren, voor de immobiliënmadam (ze was onze afspraak namelijk vergeten), en hij vond ons blijkbaar sympathiek.   En zo hebben we eigenlijk met hem alles kunnen regelen.   Hij was helemaal akkoord dat wij het zouden huren, en vanaf deze  zaterdag: geen probleem.  Maw: we hebben het hele application – gedoe (waarin wij als nieuwkomers zowiezo niet goed uitkomen) kunnen omzeilen omdat we het geluk hadden rechstreeks met de eigenaar af te kunnen spreken.  Dat is dus echt heeeeel veel chance hebben he!!  

Het voorschot is intussen geregeld, en vrijdag moet ik de eerste maand huur gaan betalen en krijgen we de sleutels!
Zalig.  Dit weekend dan naar Ikea om een bed en matras en stoelen en tafel en zetel en potten en pannen en … te kopen, en dan zijn we op ons gemak en kan de rest later volgen.

En dan kunnen we trouwen, want we hebben ons huisgerief!! 🙂
 
JIHAAAAAA!!! 
Weer een stress minder: we hebben een huis!!!!  Zodra we fotookes hebben, komen ze op de blog.  Maar voor diegenen die hun nieuwsgierigheid niet kunnen bedwingen: www.realestate.com.au en dan op VIC klikken en dan Melbourne, en dan zie je wel ergens een ‘Victorian Terrace’, want zoiets is het dus geworden. 

Zondag 7/07

Deze ochtend nog even ongerust, want we weten nog steeds niet of we deze week nog op dit appartement kunnen blijven, en de verhuurder wil dat NU wel weten. Gelukkig komt in de voormiddag de verlossende mail binnen: we krijgen nog een week respijt.  Danku Arinso België!!!

Wat een opluchting.   

We vullen de application forms in voor de huizen die we zien zitten.  Tom zal ze dan morgen vanop zijn werk doorfaxen.  Morgen gaan we trouwens naar nog twee huizen kijken.  Die zien er mooi uit op internet, nu nog in realiteit.
In de namiddag gaan we naar St Kilda.  De zee eens van dichtbij gaan bekijken.  Het is er gezellig druk.  Er is een markt, straattheater en : een hele reeks artisanale bakkertjes die vitrines hebben om bij weg te smelten.  Louke moet dringend een fleske krijgen en ververst worden, dus wij hebben het ideale excuus om zo’n zalig taartje met een latte (koffie met melk) te verorberen.  Echte dertigers zijn we nu: met de kinderwagen naar zee een taartje gaan eten ;)!!

Zaterdag 06/10

Zie vorige zaterdag.  Vijf huizen kunnen we bekijken.  Niets dat ons echt aanstaat, maar bon, we zitten niet in de positie om kieskeurig te zijn… We zullen voor een paar het application form maar invullen. ’t Zijn allemaal kleine donkere huizen, met meestal een oude badkamer… en dat voor een gemiddelde huurprijs van omgerekend minstens 1100 euro…!
In de namiddag nog even langs het immokantoor geweest van het huis waarvoor we al geapplied hebben en dat dus niet aan ons is toegewezen.  Ik zeg dat mocht diegene die het nu heeft zich bedenken, dat we zeker nog geïnteresseerd zijn.  En zelfs wat meer willen betalen dan de gevraagde huurprijs.  Hmm, daar hebben ze plots wel oren naar. Heel de houding verandert.  Waar ze eerst nauwelijks luisterden, nu een en al vriendelijkheid, er wordt ons aangeraden Kate zeker maandagochtend een belletje te geven, er wordt vlijtig een nota gemaakt, ze zou het met Kate bespreken etc etc.  Blijkbaar is dat de truc: gewoon meer betalen dan geafficheerd is.  Nu, het zal in dit geval waarschijnlijk niets meer aan de zaak veranderen, maar nu weten we wel dat het goed om vermelden is bij de inspectie… en zo leert een mens altijd bij.
In de namiddag hebben we onze frustratie weggeshopt.  In Chapel Street, een leuke winkelstraat, een kostuum gekocht voor Tom (heeft hij hier tot zijn spijt echt wel nodig) en ik heb een paar botten gekocht waar ik maximum 10 minuten op kan rechtstaan.  Hakken van 8cm, ik overdrijf niet.  Dodelijk voor mijn rug, maar ZOOOOO mooi.   Het worden dus restaurantbotten 😉

Vrijdag 5/10

Het verdict is gevallen: we hebben het huis NIET. 
Ik ben teleurgesteld en in paniek: zondagavond moeten we uit ons appartement, en we weten niet waarheen.  Ik heb geen internet, dus ik kan ook niet zoeken naar goedkope hotellekes of backpackers toestanden.  Een uurke goed snotteren later neem ik mezelf voor er maar het beste van te maken.  Ik neem Lou mee naar buiten, een frisse neus halen. 
Tom belt, zijn baas heef het immokantoor nog eens gebeld en benadrukt dat hij als referentiepersoon geldt, en nog een vriend van hem ook, die vroeger de baas was van het betreffende immokantoor.  Dat had hij wel vroeger kunnen doen natuurlijk… Maar bon, voor de volgende keer zal het hopelijk wel helpen.  Om 16u is het de wekelijkse drink met de collega’s, en ik ben ook uitgenodigd.
’t Wordt een gezellige avond.  Tom heeft echt geluk met zijn collega’s.  ’t Is een heel diverse groep, maar zeker wel een jolige bende.  De wijn en het bier vloeien aan een vlot tempo, de pizza’s smaken zoals bij ons.
Een van Toms collega’s stelt voor om desnoods een week of zo bij hem te komen logeren.  Hij heeft een groot huis, dus hij ziet dat wel zitten.  Supervoorstel, en we zijn blij toch iets achter de hand te hebben. En dan belt Tony, Toms baas uit België.  We leggen de situatie uit en vragen of we niet nog één weekje bij krijgen.  Hij gaat er eens over nadenken.
Die avond nog tot 22.30 op het internet bezig geweest: alle huizen bekijken, inspection times noteren en een routeplanning maken.  Want natuurlijk zijn die inspecties enkel in de voormiddag, vanaf een uur of 10, en vallen dus heel veel huizen ‘samen’.  Doodmoe en met barstende koppijn terug naar ons appartementje.  Hopelijk kunnen we hier toch nog een weekje blijven???

 Dinsdag 2/10 – donderdag 4/10

We bellen elke dag naar het immokantoor om een stand van zaken te krijgen, maar Kate kan ons jammer genoeg niets zeggen.  Wij hebben intussen door dat dat applyen voor een huis niet zo transparant is als het lijkt.  We waren zeker de eersten, want dat heeft de huurster die ons ontving ons gezegd, maar nu krijgen we door dat het immokantoor gewoon wacht tot wanneer ze een tiental applications binnenhebben.  Dus niet eerst gekomen, best gezeten…
Intussen gaat het leven gewoon door: tom gaat gaan werken, ik ben veel bezig met Louke en als ze in form is neem ik haar mee op trot.  We zijn langs de Yarra rivier gaan wandelen (de rivier die Melbourne in een noordelijk en zuidelijk deel verdeelt) en donderdag zijn we naar het Victoria Modern Museum geweest, waar ze net een groot deel van de collectie van het Guggenheim hadden.  Mooi! Louke heeft het eerste deel nog meegemaakt, maar besloot dan maar wat te gaan pitten.

Maandag 1/10

Het is vandaag is de eerste dag dat tom gaat werken… toch effie wennen hoor. we zijn de laatste maand bijna constant samen geweest, en nu moet ik dus weer alleen ronddrentelen.  En alsof ze het voelde heeft Lou me deze ochtend bijna wanhopig gemaakt met haar geween.  Zoveel wenen heeft ze nog van heel haar leven niet gedaan, en net nu was het natuurlijk prijs van in haar bedje liggen nog kwaader.  Niet gelachen! 🙂
Ze krijgt echt al een karaktertje.  Ik vrees dat geduld niet haar grootste deugd zal zijn 🙂  Als we soms niet snel genoeg zijn met haar flesje, kan ze echt beginnen krijsen tot wanneer ze knalrood wordt en bijna geen adem meer heeft.  De eerste keer schrok ik me dood, maar nu is het wel grappig.
 
Gelukkig is ze nu rustig aan het pitten, hier op mijn buik in de babybjorn, en heb ik tijd om naar het immokantoor te gaan om onze kandidatuur voor het huis in te dienen.  Hopelijk aanvaarden ze ons, want deze zondag is de laatste dag dat ons appartement betaald is… het wordt dus echt nog spannend.  We gaan er zowiezo nog een paar dagen langer moeten blijven want die die er nu inzit gaat pas zondag weg, en dan moeten de tapijten nog gestoomd worden, (ze had 2 honden, eikes) en dan pas kunnen wij erin.  maar we moeten natuurlijk alles nog kopen (bed, matras, donsdeken, tafel, stoelen etc etc) dus dat gaat nog lachen worden… kweet nog niet goed hoe we dat gaan regelen.  Maar goed, ten laatste binnen 48u weten we dus of we dat huis hebben.