Het is alweer veel te lang geleden.  Maar kijk, het is buiten aan het regenen, koud grijs druilerig weer.  Een beetje Belgisch weer eigenlijk 🙂 .  Ideaal dus om binnen met een koffieke en koekske wat te bloggen!

 Het weekend van de 3e november hadden we verlengd weekend.  Niet omwille van Allerheiligen, neen neen.  Omwille van de Melbourne Cup!!  De laatste maand wordt hier over niets anders gesproken dan de Cup!  En alle etalages hangen vol met feestkledij.  En dan bedoel ik FEESTkledij he: lange jurken, diep uitgesneden décolletées, hele hoge hakken, piepkleine handtasjes, en natuurlijk: de hoeden.   En wie echt geen hoed wil dragen, draagt dan op z’n minst een hairpiece.  Met een kapsel dat erbij past natuurlijk.  Bij de hoeden wordt (dit jaar toch) het haar lang en glamoureus gekruld gedragen, een hairpiece geeft wat meer vrijheid, maar toch liefst een lage chignon (dat stond toch in de boekskes).  Om maar te zeggen dat er niet mee gelachen wordt!

Nu, aangezien het voor ons ook lang weekend was, en wij nu niet zo extreem in paardenkoersen geïnteresseerd zijn, zijn wij erop uitgetrokken.  Auto met kinderzitje gehuurd en hop, vier dagen het wijdse Australië in, meer bepaald: The Great Ocean Road.  Ons Louke was er in alle geval klaar voor!

Wij ook!  Met een baby is dat toch net iets anders en vooral véél meer inpakken dan wat we gewoon zijn…

En dus vanuit Melbourne, langs Geelong, de meest dichtbije grote stad, naar de

Een route aangelegd om de (weinige) mannen, die van de 1e WO terugkwamen, opnieuw in de maatschappij te integreren.  Ze kregen de job die weg aan te leggen, en werden er zeer goed voor betaald.  Om na een paar jaar opnieuw verder te kunnen… De weg is dan ook een soort monument geworden, aangelegd door soldaten, in herinnering aan zij die gesneuveld zijn.  Hier en daar vind je dan ook ‘historical viewpoints’. 
Waar wij de eerste maal we er een voorbijreden razend geïnteresseerd voor stopten natuurlijk, om dan te merken dat het om een nauwelijks zichtbaar graf gaat van een soldaat die tijdens het aanleggen van de weg gestorven is…  ‘Geschiedenis’ en vooral ‘monument’ heeft hier toch een ietwat andere betekenis dan wat wij gewoon zijn…

We rijden en rijden, horen op de radio over wat overstromingen hier en daar, maar we hadden toch niet verwacht dat we er zelf door zouden komen vast te zitten.  De weg die we moeten volgen om aan de kust te geraken, is overstroomd!  We overwegen nog heel even om er gewoon door te rijden, maar dan zien we iets verderop een auto staan.  We stappen uit om een praatje te maken, eens te horen wat er aan de hand is.  En ja, zij zijn erdoor gereden, om nu met een natte en niet meer werkende motor te zitten.  Auto in panne!  We zijn een half uurtje bij hen gebleven, omdat het aanvankelijk niet zeker was of er wel snel pechverhelping zou kunnen komen.  Zo konden we hen indien nodig naar het dichtstbijzijnde dorp brengen.  Het was er eigenlijk wel leuk; een spelletje ‘doet iet het of doet ie het niet’.   Om het kwartier passeerde wel een auto of jeep, de jeeps gingen er meestal gewoon door – alhoewel er toch ook een behoorlijk aantal strandjanetten met hun jeep niet door durfden.  Zo ziet ge direct wie de ‘echte’ zijn… :). 
Eén madammeke bolde er met haar peugeotke 306 gewoon door, maar die had waarschijnlijk geen seconde nagedacht over hoe diep het water mogelijk werd, en wat de gevolgen voor haar autooke zouden kunnen zijn… 
In alle geval, alle gewone wagens maakten rechtsomkeer.   We hebben de auto van de pechvogels dan nog wat verder geduwd, omdat het water toch wel vrij snel steeg, en het zeker nog even zou duren voor de plaatselijke Touring zou komen.  Na Loukes fleske dan maar afscheid genomen, en via een andere weg verder, naar de kust.

En voila: zo ziet die er uit in Bell’s Beach:

Het eerste deel (vertrekkende vanuit Melbourne) van de Great Ocean Road is helemaal op surfen gericht.  In elk klein dorpje dat we passeren staat surfen en het bijhorende toerisme centraal.  Veel surfwinkels, restaurantjes, soevenirshops…  In de zomer ongetwijfeld heel levendig, maar door het slechte weer ziet het er allemaal een beetje verlaten uit. 

Omdat het eerste deel van de route ons wat teleurstelt, besluiten we een stuk via het binnenland te doen.  Gelukkig maar, want dat is in al zijn eenvoud, echt heel mooi.  Pastorale landschappen, zo ver je kijken kan…

… en dan die bomen!  Tom vindt het een beetje onnozel, maar ik zet ze er toch op: ze zijn hier zoooo indrukwekkend!!! En ik heb er nieuwe hobby bij: bomen fotograferen.  (alsof het nog niet erg genoeg was, zegt er hier een al mopperend :))

Het weer wordt echter slechter en slechter, en tegen de vroege avond valt de regen met bakken uit de hemel.  Na lang twijfelen besluiten we uiteindelijk terug te keren naar Melbourne.  Het is tenslotte maar drie uurtjes rijden…(en dan beseft een mens dat dat van Bxl naar Parijs is.)    Als het weer zo slecht blijft, zijn we beter af in ons huisje en kunnen we wat in Melbourne rondlopen, betert het, dan keren we gewoon terug.

Op vraag van velen : ons nieuwe huisje: 

Het is een vrij typisch huisje, we hebben er behoorlijk wat in deze stijl gezien.   De immomannen beschrijven ze met graagte als een ‘victorian terrace’ met ‘periodical features’ .   Met een beetje geluk slaat dat laatste op hoge plafonds met moulures en mooie haarden, maar even dikwijls is dat een elegante manier om te zeggen dat ze heel donker en somber zijn.   Het probleem is dat die huisjes ofwel gerenoveerd zijn, maar dan zijn ze ook zo goed als onbetaalbaar, ofwel niet gerenoveerd, en dan wil je er echt niet wonen.

Gelukkig hebben wij een half-gerenoveerd huis gevonden 🙂

Hier gaan we:
(je kan klikken op de foto’s om ze groter te maken)

de voorgevel:
 

 de inkomhal:

Het is een lang huis: helemaal achteraan zie je het raam naar de koer.

 Je komt het huis binnen in de inkomhal (logisch) en dan onmiddellijk links heb je onze slaapkamer.  Die is niet spectaculair, maar wel ok: groot raam, hoog plafond met mooie moulure, 2 ingebouwde kasten. (‘t is een beetje een stomme foto 🙂 

Als je gewoon het halletje doorloopt, kom je in onze living.  Die  is groot genoeg, en dankzij een glasdakje en een deur naar een piepklein binnentuintje, valt er ook daglicht binnen.  Dat is vrij uitzonderlijk.  Dikwijls is dit een ruimte zonder daglicht of met licht via een raam boven de gangdeuren, bij ons valt het dus best mee. 
Onze living is nog niet ingericht, want we wachten nog altijd op onze zetel.  Vandaag trouwens net bericht gekregen dat we nog eens twee weken extra moeten wachten.  Baal baal.  Maar we hebben wel al een rood tapijt 🙂

Als je dan weer verder loopt, kom je langs Loukes slaapkamer: klein maar fijn, ook met ingebouwde kast, én een groot raam op het binnentuintje.  Heel licht dus!  Deze kamer moet ook nog wat ingericht worden met een bed onder andere, maar dat wilden we laten leveren met onze zetel, wat we nu dus maar niet meer zullen doen, want het prutske kan ochot ochere met moeite nog in haar wiegske waar ze nu in slaapt.

en dan komen we langs de voorraadkast de keuken in.  Een hele toffe keuken, met langs heel de gevel ramen.  Een grandioos zicht dus op ons koerke!! 🙂 
Maar het is een echt toffe ruimte, met veel licht.  De kastjes zijn ouderwets en ergonomisch onverantwoord, maar kom, ik heb alle potten, glazen en borden bovenaan gezet, en ‘t zijn toch schone kastjes, vind ik.
    

Tot slot is de badkamer helemaal achteraan: net naast de schuifdeur zie je een deuropening: die gaat naar onze luxebadkamer annex waskot! (van waskot heb ik geen foto genomen)

Et voila, dat is onze nieuwe stulp.  Geen grote luxe, maar prijs-kwaliteit zeker bij de betere huizen die we hier gezien hebben.  En bon, ‘t is nu ook niet dat we zeeën van tijd hadden om kieskeurig te zijn.  Maar we voelen ons hier heel goed en we zijn het hier al echt gewoon.  En nu ga ik buiten in ‘t zonneke zitten 🙂

We wonen hier intussen bijna anderhalve maand, en we geraken stilaan gesetteld.  Buiten een defige zetel hebben we alle meubilair en ook de meeste andere huishoudelijke toestanden hebben we nu gekocht.  Ik ben me zelfs te buiten gegaan aan een chinese jasmijn voor in den hof.  Verder zijn in orde: ons visum, en sinds deze week ook ons private health insurance.  Niet goedkoop!!!  Maar kom, voor een gerust hart wil een mens al eens betalen, en dat weten ze natuurlijk, die verzekeringsmannen.  Ik mag zelfs zwanger worden 🙂   (hahaha, ik hoor ze daar speculeren tot hier) .

 Tom gaat werken, en ik ben thuis bij Lou.  Met wat houdt die zich daar een ganse dag bezig: wel, als ik erover nadenk, ik zou het ook zo goed niet weten, maar het is een feit dat je heel snel went aan ‘trager leven’.  Voor je goed en wel ontbeten hebt is het 10u, Lou badje geven, fleske, pamperke, gaan wandelen in de namiddag, beetje wassen en plassen, eens de stad in trekken, boodschappen doen, uitstapjes voorbereiden, praktische zaken opzoeken en regelen (waar vind ik kine waar ik Lou kan meenemen, we willen een auto kopen: dewelke – surf surf surf, en last but not least: werk zoeken.)  De dagen gaan zo voorbij.  

Wat dat werk zoeken betreft: deze week ben ik te weten gekomen dat kinderopvang echt niet gelachen is.  Het is dus nog maar de vraag of ik kan gaan werken – wat ik hoop, want zo thuiszitten is tof voor efkes maar vooral niet te lang.  het probleem is dat er wel degelijk wachtlijsten van TWEE jaar zijn, en ik heb wat geïnformeerd voor een au pair of nanny, en dat is gewoonweg onbetaalbaar: 200 dollar per dag.  Die madammen verdienen goed hun brood, dat is zeker.  Nu, ze hebben er ook voor gestudeerd – jaja, je moet er hier wel degelijk een diploma voor op zak hebben, ook als au pair- en ze hebben een ‘police check’ ondergaan.  Er wordt hier niet gezeverd als het over kinderen gaat. Dat is dus een serieuze domper wat mezelve betreft, maar ik geef de moed nog niet op en we zoeken verder naar een kinderopvangoplossing.

Om in dezelfde sfeer te blijven, ik ben deze week voor de tweede keer naar mijn ‘mother group’ geweest.  Dat is een bijeenkomst van allemaal nieuwe moeders, georganiseerd door het plaatselijke Kind en Gezin, Mother and Childcare.  We zijn met z’n tienen ongeveer, allemaal met de baby mee.  Louke is de oudste, want ik heb mijn eigenlijke moedergroep gemist.  Ze beginnen ermee als de baby 8 weken oud is, maar dan waren we hier nog maar net, en hadden we nog nooit van een mother group gehoord bij wijze van spreken.  Ik zit dus met madammen met boelekes van 8 a 9 weken, Lou lijkt wel een reus.  En iedereen jaloers omdat ze al doorslaapt en zo braafkes is.  Je zou het moeten zien: 10 babies: er is er altijd wel een aan het wenen…
En dan praten wij over onze bevalling, en over borstvoeding geven (ik val dus compleet uit de boot met mijn fleskes, is hier absoluut not done, maar kom, gezien mijn situatie konden ze het toch wel een beetje begrijpen 🙂 en hoeveel uur ze doorslapen….  Not my cup of tea really, maar alla, ik kom zo toch eens onder het volk en er zitten wel een paar toffe madammen bij die ook nog over iets anders kunnen babbelen.    

27 – 28 oktober: ons eerste echt vrije weekend: geen dringende dingen meer te doen.  Dus: ‘wat gaan we doen?’.  We moesten echt lachen: wat een gek gevoel, dit is de eerste keer in minstens twee jaar dat we gewoon NIETS te doen hadden.  Zalig. 
En dus zijn we voor de eerste keer echt op uitstap geweest: naar de ‘Puffing Billy’ (zie http://www.puffingbilly.com.au/)  een in dit halfrond wereldberoemd stoomtreintje dat door regenwoud rijdt.  Volgens Tom zijn collega’s ongelofelijk de moeite!  Wij daar dus naartoe, eerst een uurke met de gewone trein, om dan op Puffing billy te kunnen inschepen.   Hopend dat ons Louke niet te veel zou wenen… Op de gewone trein viel dat goed mee, keek de hele tijd reuzeverwonderd rond, met haar grote oogjes helemaal opengesperd.  

De Puffing Billy daarentegen: dat was net iets andere koek…  Om te beginnen maakte dat spel behoorlijk veel lawaai, maar vooral de ‘toet toet’, het typische stoomtreingeluid (heeft dat een naam??) vond ze maar niks.  Ze hing in de babybjorn, beetje te soezen, maar elke keer als dat spel ging, schrok zich zich dood: haar armkes én beentjes vlogen elke keer tien centimeter in de lucht.  En wenen van ‘t verschieten… En eens ze aan het wenen was, was er maar weinig troosten aan, zeker omdat die trein regelmatig toeterde… 
Enfin, na een kwartiertje is ze toch wat gekalmeerd om dan uiteindelijk in slaap te vallen.  Pfff, wij opgelucht, en de hele wagon met ons mee, denk ik. 
En dan was ook voor ons het ritje best plezant.  Nu, echt de moeite vonden we die puffing billy eigenlijk niet, het is echt een kinderattractie.  Maar goed, als eerste uitstap is dat wel ok.  ‘t was leuk om eens buiten de stad te zijn, en dat regenwoud was toch wel al impressionant, vooral het geluid van de miljoenen krekels was ongelofelijk.  Die overstemden het treintje met gemak.

Voor andere mama’s die dit lezen : Louke heeft vorige week ook haar vaccinaties gekregen, en ik vraag me af ze er in België ook zoveel krijgen, de eerste keer: rotavirus oraal, dan een injectie met polio, difterie, pertussis en tetanus, en dan een injectie met pneumokkokken en dan nog een met hepatitis B.  Da’s de moeite he!!  Maar ze was geweldig: brullen bij de injecties, maar eens ik haar deftig kon vastpakken ging het al beter.  Nog wat snikken en heeeeel zielig kijken en dan ging het beter.  Ikke glimmen van trots.  Ze heeft er nadien ook helemaal geen last van gehad.  Gelukkig maar, want we zijn op lang weekend geweest!!!