Aan de trouwe lezers, sorry sorry voor deze zeer lange periode van stilzwijgen… het is er gewoonweg niet van gekomen.  En daar is één grote reden voor: we hebben veeeeeel bezoek gehad!!! Niet dat we dat erg vinden, laat dat duidelijk wezen.

Een korte opsomming van de voorbije twee maanden:

Onze eerste gasten waren Matti en Inge.  Zij zijn ongeveer heel de maand februari hier geweest, en ondanks het wat mindere weer (historisch slechte maand februari, daar is elke Australiër het over eens, we zullen nog eens een schemaatje incorporeren als bewijs) denken we dat ze zich toch geamuseerd hebben…:)
Ze hebben de Great Ocean Road gedaan, vijf dagen Sydney, een paar dagen de bergen in, en tussendoor hebben we rondgedarteld in Melbourne en omgeving, cafeetjes gedaan, we zijn verwend geweest door kok Matti…

…  en we zijn twee zondagen gaan surfen.  Ik heb ook een voorzichtige poging gewaagd om er snel achter te komen dat het toch allesbehalve een ideale sport is voor dat zwak rugske van mij.  Dus maar een bodyboardje gekocht en gelijk de kadeekes in de branding geboard.  Ge hoort mij niet klagen hoor, dat bodyboarden is tof genoeg!

Terwijl zij in Sydney waren, zijn wij er ook een weekendje op uitgetrokken; de maidentrip met onze troopie! De eerste bestemming was de Murray River, het meest noordelijke puntje van Victoria, op de grens met New South Wales.  De weg ernaar toe was heel  mooi, met andere landschappen dan we totnutoe gezien hadden.  Droger, roder, heuvelachtiger…

De Murray River zelf is ook speciaal: ze wordt hier de Mississippi van Australië genoemd, en de foto’s zullen wel laten zien waarom.  De radarboten die erop varen zijn echte oude boten, helemaal gerestaureerd en weer klaar voor de vaart.  We hadden wel wat medelijden met die machinist, het was sowieso al ver in de dertig graden, en dan stond die sukkelaar daar hout in de ovens te smijten om de stoommachine aan de praat te krijgen en houden…
Ondanks het hoge toeristisch gehalte was het toch speciaal en de moeite.  Met een klein beetje inlevingsvermogen echt even back in time.  Een hondervijftig jaar oude, nog volledig intakte kade van drie verdiepingen: indrukwekkend!  En dan al die mooi gerestaureerde boten…
De Murray zelf is vrij breed, en ligt in een woud van rode gombomen.  Die zijn op zich al de moeite om eens van dichtbij te bekijken.  En zo hebben we ons jeepke eens getest natuurlijk… 🙂

Matti en Inge waren twee dagen weg, of daar stonden onze twee volgende gasten: Tine en Koen
Hier heb ik echt ongelofelijk naar uitgekeken: het bezoek van mijn zusje.  En ik heb van elke minuut genoten.  We zijn er het eerste weekend weer op uitgetrokken met onze jeep, en gekampeerd langs de Great Ocean Road.  Hoewel het voor ons nu de derde keer was, was het toch nog altijd mooi.  Tom en ik hebben de GOR in de lente gedaan, en dan met Nicole en Eric in het begin van de zomer.  Toen was alles supergroen.  Nu dus niet meer: de Big Drought heeft zijn naam weer alle eer aangedaan: alle rivieren, kreken, kanaaltjes… staan droog, de aarde is gebarsten, alles ziet geel of bruin.  Wel mooi, maar ook pijnlijk om te zien.  Arme boeren… daarover later meer.
Wij dus voor de tweede keer echt gekampeerd met onze jeep.  ‘t Ging al wat beter, we hebben geen half uur meer gesukkeld om de luifel op te stellen, het eten en materiaal was net iets logischer in de kastjes geordend…
‘t Was kamperen gelijk de echte: ‘s nachts berekoud (vooral omdat Tom en ik onze dons vergeten waren en dus onder een inderhaast gekochte sprei moesten tukken) maar een prachtige ochtend: zonneke dat schijnt,  koffie pruttelt op het vuur, eitjes bakken, genieten van het ochtendgloren, afwaske doen in de grote campingbakken, douchen tussen de wormkes en motten…. het echte outdoorleven 🙂

Onderweg ook enkele ‘controlled burnings’ gezien.  Dat is een techniek die hier veel gebruik wordt in de National Parks.  Enerzijds om bosbranden te voorkomen of huizen die dichtbij bossen staan middels een platgebrande corridor te beschermen, maar anderzijds ook om regenwoud en zeldzame vegetatie opnieuw te laten floreren.  Ik weet er ook het fijne niet meer van, maar wat ik me herinner van de borden met uitleg in de National Parks zijn er blijkbaar ecosystemen die van vuur afhankelijk zijn.  En om die een kans te geven worden er dus regelmatig hele stukken natuur in de as gelegd.  Hieronder een paar foto’s, die voor alle duidelijkheid allemaal in het midden van de dag zijn genomen.

Al dat rondvoyageren zorgt voor een gezonde eetlust, en ons Louke kon haar ogen weer niet genoeg de kost geven.  We denken dat haar vogelfascinatie is hier ontstaan…  Bovendien hebben we op deze trip voor de eerste keer koala’s gezien en ons eigen kleine -ondanks alle voorzorgen toch wat verbrande – koalaatje was er op het einde toch wel heeeeel moe van geworden…

Een week die veel te snel voorbij was en de eerste keer dat ik me bij het afscheid niet heb kunnen inhouden… ik heb tranen met tuiten geweend en zou zo terug mee naar Belgenland gekomen zijn.  Van een moeilijk afscheid gesproken…maar ja, zusjes zijn toch speciaal he. 

Wat een Ode aan Tine hier zeg 🙂

Sport, sport en nog eens sport. Zoals reeds eerder gezegd is dat hier in Australië veruit het belangrijkste nieuws. Zeker nu het nieuwe voetbalseizoen terug begonnen is en er druk gespeculeerd wordt over alles wat maar in de verte iets te maken heeft met voetbal. Met voetbal (footy) bedoelen ze hier niet de gewone voetbal zoals wij het kennen, maar wel AFL of dus de Australian Football League. Voor zover ik er iets van begrijp lijkt deze sport nog het meest op onze rugby.

Aangezien het seizoen pas enkele weken geleden gestart is, was er tot voor kort een beetje een terugval in het sportieve nieuws. Waar vullen ze hier de gazetten dan mee, want wat gebeurt er hier nog zoal … Wel … HET WEER natuurlijk: het kan hier heel heel warm zijn, maar ook heel koud. En laat ons eerlijk zijn, daar valt toch ook het één en het ander over te vertellen.

De zomer valt hier uiteraard tijdens de Europese winter en is dus de 21e december begonnen. En dat heeft hij goed gedaan want de temperaturen sprongen onmiddelijk naar pieken van 42 graden. Gelukkig waren wij tijdens die periode in het koude, maar oh zo gezellige Belgenland Kerst en nieuwjaar aan het vieren. We hebben toen dus niet echt kunnen proeven van deze extreme situaties. Maar de weergoden zijn ons goed gezind en de laatste weken van onze eerste Australische zomer hebben ze zich nog eens van hun sterkste kant laten voelen. Weliswaar niet zo extreem als in december, maar toch een vlotte 39 graden in de schaduw. Ik kon het mij niet laten om maar eens een schoon grafiekske van de maximumtemperaturen hier in Melbourne te maken. Hier kan je goed zien hoe we de hittegolf van december net gemist hebben.

Het zijn vooral de maximumtemperaturen die hier stof tot gesprek zijn. De meeste Australiërs kunnen vlot de de exacte temperaturen van de laatste 7 dagen opsommen en doen dat dan ook met plezier. In extreme omstandigheden komen daar dan de typische statistieken  bij die ook in België dagelijks aan populariteit winnen. Zo werd vorige week nog het warmste gemiddelde kwartier in de namiddag opgemeten in een maand maart met het grootste verschil tussen de warmste en de koudste nacht, sinds het begin der metingen.

Verder is ook het opvolgen van de maximumtemperatuur een populaire bezigheid. Er zijn websites genoeg om in real-time het weer op te volgen en de sport bestaat er dan in om per stad elke update luidkeels aan de collega’s mee te delen : “Sydney: 36 point 7, Perth 38 point 3, Melbourne now down to 24 … “

In België durfden we al eens afgeven op madammen met nen bontjas die aan 160 voorbijscheuren in hun SUV. Wij waren immers ietwat milieubewust en reden met een klein heel oud Polo’ke en een door het bedrijf gesponserde Passat Diesel. Op zich ook niet echt de meest groene auto’s maar tot de aankoop van de Polo werden we omwille van financiële redenen gedwongen, terwijl de Passat geen keuze was, maar gewoon met de job kwam. We konden dus nog net met ons groen imago wegkomen.

Ondertussen zijn wij echter naar Australië verhuisd. Ook hier is er een gat in de ozonlaag en wordt er dus duchtig aan groenisme gedaan, maar wel op een ander niveau.  Auto’s tellen hier bijvoorbeeld niet mee wat betreft de milieuverontreiniging. Hier zet je als groene jongen zonnepanelen op je dak en bespaar je vooral heel veel op water door een emmer in je douche te zetten.  Er gelden namelijk waterrestricties en afhankelijk van het niveau mag je dingen wel of niet doen.  Op dit ogenblik geldt in Melbourne restriction level 3a en dan mag je bijvoorbeeld maar twee keer per week je tuin begieten, de even huisnummers op woensdag en zondag, de oneven huisnummers op dinsdag en zaterdag.  Voor 8u s’ ochtends welteverstaan (voor wie er alles over wil weten: http://www.melbournewater.com.au/content/water/water_storages/stage_3a_water_restrictions_-_questions_and_answers.asp). Het water dat je opvangt in die emmer kan dus bijvoorbeeld dienen om de planten water te geven buiten de uren opgelegd door de restricties.  Zo gezegd, zo gedaan.  Ons huis is nu wel een huurhuis, dus voor de zonnepanelen passen we even, maar we nemen wel dagelijks onze douche met een emmer water naast ons.

Nu waren we de laatste tijd al eens aan het uitkijken naar een autootje.  Omdat we echt in de stad wonen, hebben we eigenlijk niet echt een wagen nodig: we kunnen onze boodschappen en uitjes makkelijk te voet, met de fiets of met het openbaar vervoer doen.  Na lang wikken en wegen, hebben we besloten om te zoeken naar een campervan. Voor alle duidelijkheid: een campervan is eigenlijk een camionetteke dat wat verbouwd en aangepast is om te kunnen doorgaan als mini mobil-home. Ze komen in alle geuren en kleuren, met al dan niet verhoogd dak waar je in kan slapen, met frigo, lavabo en sommigen zelfs douche of WC .
Aangezien we hier in Australië toch zoveel mogelijk van het land willen zien, leek zo een “camper” voor ons de aangewezen keuze.

Wat de automerken betreft, zie je hier in ieder geval heel veel Japanse en Koreaanse auto’s rijden. Je kan hier natuurlijk ook gewoon een Europese wagen kopen, maar daarvoor zijn we nu ook weer niet de halve wereld rondgereisd. Naar verluidt zijn de Japanse wagen hier trouwens nog betrouwbaarder omdat ze van minder ver komen. Onze camper moest dus een Japanner worden.

Na lang zoeken, wat rondbellen, mailtje sturen zijn we bij Andreas beland. Deze vriendelijke Duitser had er net zijn Australiëreis opzitten en wou zo snel mogelijk zijn BushCamper verkopen: een Toyota Landcruiser, met de nodige aanpassingen om te kamperen en slaapplaats voor 3. De volgende dag stond Andreas met BushCamper aan onze deur en 30 minuten later was het beklonken:

Et voila … 4,2 liter diesel, 18 liter/100 km, 341.000km op de teller ( en nog eens evenveel te gaan). Kyoto here we come!