Dag iedereen,

Het is al heel lang geleden dat we nog geschreven hebben, maar wat hier nu gebeurt moet toch echt op de blog.  Vorige week hebben we al een hittegolf van vier dagen rond en boven de 40 graden meegemaakt.  Ik kan iedereen verzekeren dat dat NIET leuk is.  Boven 40 graden is echt onmenselijk warm, en wat het nog erger maakt zijn de hete winden hier.  Die komen uit de woestijn, en brengen absoluut geen verlichting.   Het erge aan deze hittegolf was dat het ‘s nachts totaal niet afkoelde.  Nu, wel een beetje natuurlijk, maar veel minder dan 28 graden werd het niet, dus de huizen konden niet afkoelen, en de volgende dag was het weer van hetzelfde en werd het binnen nog wat warmer…
Alle ramen en deuren dicht, gordijnen dicht, Lou in een koud bad en niet naar buiten gaan.
Niet alleen mensen zagen af van de warmte, ook de treinsporen die door de hitte doorbuigen: 25% van de treinritten is tijdens die dagen afgeschaft, en het overige percentage kwam veel te laat.  Overvolle perronnen, puffende, lastige mensen alom… geen plezier om een ‘commuter’, pendelaar te zijn dus… (wat ik dus wel ben, en echt leuk is het niet om om 7 u op te staan zodat ge de trein van kwart voor acht hebt, maar om 9.15 nog altijd op hetzelfde perron staat te schuifelen, terwijl het kwik intussen lustig naar de 38 graden klimt… )

En die arme Connex-mannekes (zie de meneer in zijn blauw hemd met geel frakske op bovenste foto) die mogen het maar uitleggen…
Liever zij dan ik… (Connex is onze NMBS, maar dan een privebedrijf)

Door de hoge temperaturen kunnen de electriciteitscentrales niet op volle toeren draaien.  Bovendien draaide iedereen  met airco in huis die gretig op de hoogste stand.  Het gevolg was dat de energieleverancier niet voldoende stroom meer kon aanvoeren…. en dus viel plots in talloze suburbs de stroom uit, en hebben behoorlijk wat delen van de stad uren zonder electriciteit gezeten.  Voor gezonde mensen is dat niet zo’n ramp, maar voor oude mensen die niet tegen de warmte kunnen en van hun airco afhankelijk zijn is dat minder gelachen…Wij hebben op dat vlak geen klagen gehad want we hebben altijd electriciteit gekregen. 

Nog een ‘hot issue’ zijn de rampzalige gevolgen van deze hittegolf voor de watervoorraden… De Thomson dam, gebouwd in 1975 zou Melbourne ‘drought-proof’ maken.   De dam verzamelt water uit verschillende valleien om Melbourne van voldoende water te kunnen voorzien, zelfs in tijden van droogte – zoals we nu dus kennen.  Het zat er al een tijdje aan te komen, maar de bevolkingstoename van Melbourne (1000 nieuwe inwoners per week), gecombineerd met de gevolgen van de ‘Big Drought’, zorgen dat de dam niet voor voldoende water zal kunnen blijven zorgen.  De overheid heeft dan ook een nieuwe campagne gelanceerd, die weinig aan de verbeelding overlaat…

The days when Melbourne could rely on winter and spring rains to see us through the summer months are over. Melbourne’s dams have served the city well for more than a century, but times have changed. Drought and climate change mean we cannot continue to rely on our dams as the sole source of water. Rainfall and runoff in our catchments has declined, and that means Melbourne needs to diversify its water sources.
In the meantime, runoff into our dams has dropped to record lows and we need everyone to work together to save even more water this summer. Every Melbournian is being asked to take part in the Target 155 campaign, to use no more than 155 litres per person per day.

De foto hierboven laat weinig aan de verbeelding over, zeker als je naar de watertoren kijkt…
De waterrestricties worden weer iets strenger toegepast, en het controversiele ‘desalination’ project dat al jaren in de pijplijn zit, krijgt groen licht – tot ontstemming van velen, want ontzouten zou verre van de beste oplossing zijn wat het watertekort betreft.  Verschrikkelijk duur en milieuonvriendelijk, want energieverslindend.  Helemaal controversieel is het plan om een pijplijn aan te leggen van het Noorden van Victoria naar Melbourne.  De boeren van het noorden vrezen dat hun kostbare water naar de grootstad verdwijnt, en zij hun broodwinning kwijt zullen zijn…

En dan kwam gisteren de mokerslag: een uitloper van de hittegolf met absolute recordtemperaturen (in Melbourne is het meer dan 46 graden geweest), en dit gecombineerd met windvlagen tot 90 km per uur.  Nu, over die winden heb ik het al gehad, die voelen echt verschrikkelijk aan, maar dat is natuurlijk nog niets vergeleken met het effect dat ze hebben op de bushfires.  Die zijn gisteren enorm aangewakkerd, met vele nieuwe brandhaarden en onnoemelijk leed tot gevolg…
Er zijn al meer dan 85 mensen in de branden omgekomen en nog steeds worden heel wat dorpen bedreigd.  Er wordt natuurlijk met man en man geblust, maar er zijn er gewoon te veel.  Op dit ogenblik (zondagavond 8/2) zijn er nog 26 branden, waarvan er 12 ongecontroleerd zijn…
‘t Is echt wel behoorlijk indrukwekkend allemaal.   Zo’n hitte, de desolate straten, sirenes die overal weerklinken, en dan al die branden, de lucht die staalgrijs van de hitte ziet, daarna de reuk van de branden (tot hier in Melbourne, voor alle duidelijkheid), het nieuws met de steeds hogere dodentol… 

De staat Victoria is in rouw.  Zoveel mensen omgekomen, zoveel anderen hun huizen, dieren en alle bezittingen kwijt, nog vele mensen vermist.  De Australiers zijn het een en ander gewoon als het op bushfires aankomt, maar dit inferno is de ergste uit Victoria’s geschiedenis.  Door de grote hitte van de voorbije dagen is alles kurkdroog, ook hier in de stad lijkt het wel herfst door alle bladeren die van de bomen zijn gevallen.  Sommige dorpen zijn zodanig verrast geweest door het door de wind aangewakkerde vuur, dat velen te laat zijn kunnen vluchten.   Gelukkig zijn er ook wat verhalen over mirakuleuze overlevers: een gezin  dat te laat was om nog weg te vluchten, is met natte dekens in een kreek gaan liggen en hebben zo, onder de dekens, in het water, het vuur over zich laten komen.  Hun huis is weg, maar zij hebben het heelhuids overleefd… Ik hoop nog zo’n paar verhalen te horen, want ik ben er niet goed van. 

Bewoners proberen hun bezittingen te redden.

Dit was het dorpje Marysville…

Om onze laatste avond in Ubud te vieren bestellen we een heerlijke maaltijd in de kamer (gewoon beginnen schrijven dacht ik, alsof we helemaal niet al 3 maand niets laten horen hebben) en genieten er de volle 100% op ons koloniaal terrasje.

De volgende ochtend nog snel een douchke pakken in onze buitenbadkamer, ontbijtje nemen om dan te vertrekken naar Legian, vlakbij Kuta. Het traject verlopt vlot en in tegenstelling tot Australië zijn ze hier wat minder streng als het op babyzitjes aankomt, zelfs in die mate dat ze meestal eigenlijk helemaal geen babyzitje hebben. Ook later hebben we een auto gehuurd en moesten we zagen, bellen en doen om een babyzitje te krijgen. Maar alé .. omdat het vakantie is mag Lou deze keer vooraan zitten.

Een uurtje of twee later komen we aan in Legian. Wow .. toch wel even aanpassen. Hoe Idylisch en gezellig Ubud was, zo toeristisch en druk is Legian. Wat de Costa Brava voor vele Belgen is, zijn Kuta en Legian voor de Australiërs. Maar laat dat de pret niet bederven. Het eerste wat we doen is een autootje huren zodat we de drukte wat kunen ontvluchten. Na lang overleg en vergelijken wordt het ne Vitara. Bali is eigenlijk een bestemming die zich uitstekend leent tot mobillettentoerisme, net zoals we het op vorige reizen ook deden. Uiteraard is dat met Lou nu wel niet meer zo evident (onmogelijk dus) als voorheen en het was in het begin wel een beetje balen dat we niet gewoon een mobilletje konden huren en wat rondscheuren. Na een half uurtje met onze Vitara was dat balen echter volledig vergeten en was het eigenlijk zalig dat we hier nu met drie van konden genieten in plaats van met twee. In het brochuurke van de auto hadden ze er een blondine bij beloofd, maar het is uiteindelijk een brunette geworden.

Voor Lou is er een jaren 70 babyzitje bij.  Niks te klikken, nergens gordels te bespeuren: alles wordt met lange riemen vastgesjord aan de achterbank… hmmm, t zal zo ook wel veilig zijn zeker?  Lou is in het begin niet honderd procent van haar gekke zitje overtuigd, maar 5 minuten later ligt ze al te pitten. Mijn auto, mijn vrijheid! Het eerste wat we dus doen is een orchideeëntuin gaan bezoeken. Eigenlijk niet veel speciaals, maar als we verder rijden komen we de ene tempel na de andere tegen, dan eens midden in een rijstveld, dan weer eentje op een prachtig strand. We genieten er echt van.

Onderweg houden we af en toe halt om wat fruit te kopen en wat te eten. Hoe verder we van Kuta gaan, hoe meer mooier de landschappen worden.

‘s Avonds hebben we afgesproken met Steff en Caroline en hun drie kindjes. Linde kende Stef nog van in België en zij wonen al enkele jaren in Bali om er te werken als ontwikkelingshelpers. Het was gewoon fantastisch hoe we door hen ontvangen zijn en op de koop toe ook wel eens tof om te vergelijken hoe het expat leven in Bali er uitziet, in vergelijking met onze situatie in Australië. Samengevat hebben beide landen natuurlijk hun voor- en nadelen, maar nadat we de kindjes in bad hadden gestoken hadden we in ieder geval stof genoeg om een hele avond gezellig te vullen met pintjes, wijn en veel geleuter. En op de koop toe hadden ze een aquarium! Bedankt Steff en Caroline.

De volgende dag hebben we met Steff, Caroline en hun kindjes afgesproken in het Aqua Park van Kuta: WaterBom. Zij waren sowieso van plan er naartoe te gaan en aangezien het vlakbij ons hotel was dachten we : ‘Ach ja, waarom niet!’ Eenmaal daar aangekomen steken we Lou in haar geleend zwempakje en is onze meid klaar voor haar eerste zwembad avontuur. Met wisselend succes, maar al bij al een hele leuke ervaring. Na al het gezwem trekken we terug naar ons hotel, waar Lou nog maar eens gefascineerd geraakt door de vogeltjes. Van wie heeft dat kind dat toch ?

Onze laatste nacht in Bali begint ons Loutje wat te hoesten en besluiten om die nacht dan maar zonder airco te slapen en de ramen open te laten. Nog geen kwartier later blijkt waarom iedereen hier zo op de airco staat: de airco houdt de muggen natuurlijk weg. Gelukkig hebben wij, slimme toeristen, onze muggenmelk mee en kunnen we dus toch gerust met een raampje open slapen. Aangezien Lou al de hele avond mooi ligt te slapen veronderstellen we dat zij niet echt last van de muggen heeft. De muggenmelk is voor haar trouwens geen optie want ze is er nog wat jong voor…. Ja, resultaat van deze grootmeesterlijke ouderlijke zet mag er ook wel zijn :

Op onze laatste dag Bali trekken we er terug op uit. Autootje gehuurd en wij weer weg. Aangezien het de laatste dag is maken we van de gelegenheid gebruik om de obligate gezinsfoto’s te maken. Onderweg komen we nog een ‘Swimming Fool’ tegen en voor we het goed en wel beseffen staan we al op de luchthaven. Daar nog snel een piske doen in het toilet met zicht op aquarium en een half uurtje later zitten we op de vlieger. Lou gedraagt zich zoals gewoonlijk heel flink en ontdekt al snel dat er op de gewone passagierszitje veel meer knopjes zijn om mee te spelen dan in het baby bassinetje. Van wie heeft dat kind dat toch ?