dag piepeltjes,

Eindelijk hebben we wat tijd, en dus kunnen we ons eens ongebreideld aan de blog wijden.  Ziehier een (toch ietwat summier) verslag van de voorbije tien dagen.

dinsdag 18/9

De dag voor ons vertrek, en een dag die ik nooit zal vergeten, maar niet in de positieve zin… 

We komen s ochtends te weten dat ons visum nog niet in orde is.  Elsa, onze immigration consultant, vraagt of wij via een ETA Australië binnenkomen.  Een ETA???  Blijkt dat ze niet wist dat wij de volgende dag onze vlucht hadden, en vooral: dat ons visum, de 457 zoals dat heet (een werkvisum) nog niet klaar is.  Wij hebben ons deel gedaan, alles opgestuurd wat nodig was.  Cv’s, bewijs dat we effectief een koppel zijn zoals gemeenschappelijke bankrekening, foto’s van sociale gebeurtenissen waar we samen op staan, geboorteaktes, rontgenfoto’s van onze longen en bewijs dat Lou medisch in orde is.   Maar blijkbaar is er een enorme vertraging tussen Sydney en Melbourne wat betreft het doorgeven van de medische gegevens.  Ook die van ons dus.   En wij dus één dag voor het vertrek, zonder geldig visum.

Bon, die ETA dan maar: een Electronic Travel Authority.  Maar helemaal veilig is dat volgens Elsa toch niet, ze heeft al gehoord van mensen die teruggestuurd zijn omdat ze zowel een ETA hebben als bezig zijn met de 457 procedure. Een hele dag rondbellen naar ambassades, consulaten, immigration bureaus in zowel België als Nederland, levert geen eensluidend antwoord op.  Volgens sommigen is het ok om zo het land binnen te gaan, en dan de 457 in Australie af te wachten, volgens anderen is dit niet ok, en lopen we serieus risico om zonder pardon teruggestuurd te worden.  WAT GEDAAN????  Een hele dag en nacht de voors en tegens afwegen, piekeren, stressen…

Uiteindelijk besluiten we het er maar op te wagen.  We passen ons retourticket aan.  Ipv retour ergens mei 2008 wordt dat nu november 2007.  Zo klopt dat tenminste al met ons ETA visum, want dat is maximaal drie maanden geldig.  Ik ben echt berenerveus.  Mocht Lou er nu niet geweest zijn, dan valt het risico nog mee.  Maar nu, met een kind van zes weken oud… pfff 

woensdag 19/9

We hebben gisteren besloten om ons vertrek niet uit te stellen, dus we gaan ervoor.  Tom en Eric rijden nog naar Mechelen om de aangepaste tickets in het reisbureau op te halen, en de firmawagen af te leveren.  Ik pak de laatste dingen in, ruim het huis in Dworp nog wat op en Nicole brengt mij en Lou naar de luchthaven.  Ik ben nu echt uitgestressd.  We zien wel wat er gebeurt…
Het wordt nog een verrassend afscheid: Ollie stond daar plots, en ook de familie Van der Stappen was van de partij.  Een fleske champieter gekraakt op de goede afloop, Tom was natuurlijk de contactgegevens van zijn werkgever en ons hotel voor de DERDE keer verloren, dus die moest nog een wireless gaan zoeken om alles weer te noteren, en op het laatste moment kwam mijn liefste zuske daar toch nog binnengestormd!  Ik had me voorgenomen niet te wenen, maar … 

…een uurtje en een paar traantjes later zitten we eindelijk op dat vliegtuig!!!!!  Wat een ontlading.

 Donderdag 20/9

De vlucht verloopt echt super.  Louke is een bijouke, en geeft nauwelijks een kik.  Ze vindt haar hangmatje dik ok, en slaapt als een Roosje. Een stop in Londen, en 10 uur later bijtanken in Singapore.   Daar moesten we uit het vliegtuig en met heel ons hebben en houden dan maar een koffieke genomen (zie foto) en Lou haar flesje gegeven.

Vrijdag 21/9

Weer 7 uur later : aankomst in Melbourne.  Het laatste uur begonnen de zenuwen toch weer te spelen: het uur van de waarheid kwam eraan, erop of eronder.  Of beter gezegd, binnen of buiten en aller retour.  Tom trok nogal bleekskes weg bij het zien van het plakkaat dat ons verwelkomde: ‘Channel 7 is filming the immigration control today.  Please inform if you don’t wish to be filmed.
Dat had het wel geweest: live teruggestuurd worden.

Maar met onze paspoorten in onze zweetpollekes zijn we de check gepasseerd.  Ze stelden wel een paar vragen, maar dat leek puur routine.  Blijkbaar zien we er toch wel behoorlijk betrouwbaar uit.  Plots weergalmt ‘Ms Deheegher, please present yourself at desk 4’.
Bon, dan was het plots écht stressen.  Is er dan toch een probleem???

Ja, er is wel degelijk een probleem, maar gelukkig niet dat wat we verwacht hadden.  Blijkt dat een van de valiezen niet mee is gekomen met onze vlucht, en pas later zal toekomen.  Oef.  Als het dat maar is. (Het was Toms valies 🙂  )

Met de taxi naar het hotel.  Zalig was dat.  Eindelijk echt alle stress voorbij.  We zijn Australië binnen!!!!!!! 
Net 6u s’ ochtends, ons Lou vertoeft na haar minicrisis op de luchthaven (misschien daarom dat we zo snel doormochten J ) in dromenland,

de zon komt stilaan op, en een licht euforisch gevoel steekt de kop op.  Een nieuwe lente, een nieuw geluid!!!!! 
Vanuit de taxi krijgen we onze eerste indrukken van Melbourne:

Wat hoogbouw, linksrijders, en nummerplaten die heel veel goeds voorspellen!!! 

We komen aan in ons hotel, en ook dat is een meevaller.  Ons appartement is ronduit luxueus: mooie living, twee slaapkamers, twee luxueuze badkamers, flatscreen in slaapkamer en living, mooie keuken.  We genieten er met volle teugen van, want die luxe blijft niet duren, weten we nu…de huizekes hier zijn net iets minder geëquipeerd.  Allé, toch die die wij ons kunnen veroorloven. 

Kom, een paar fotookes nu we toch bezig zijn:

Na ons wat geïnstalleerd te hebben, zijn we de stad ingetrokken.  Kwestie van niet té lang te jetlaggen.En voila: onze eerste foto in Melbourne City Center: (Voor diegenen die het zich afvragen: Lou hangt aan Tom zijn buik, in de Babybjorn. Vindt ze trouwens zalig.  Ze slaapt meer daarin dan in haar bedje – spijtig genoeg voor ons J) 

En dus hebben we maar een beetje de toerist uitgehangen.  Plezant zenne! Saint Tom:

En dit (foto hieronder) is het kruispunt voor Flinders Station, zowat het centrale punt van Melbourne.  Dit kruispunt is het knooppunt van trein, tram en bus.  Van hieruit geraak je in alle hoeken van de stad.  Achter het station (het gele gebouw dus) stroomt de Yarra, die de stad in een Zuiddeel en een Noorddeel verdeelt.  En zo is het ook echt voor de Melbournians: dag en nacht verschil tussen beide stadsdelen.  Iemand vertelde ons dat er een feuilleton is waarin een personage moest verdwijnen, maar hem laten sterven was wat overdreven, dus : verhuizen naar de andere kant van de rivier.  ‘As good as being dead’

Voor ons maakt dat allemaal niet zoveel uit.  We vinden zowel Noord als Zuid echt de moeite.

en voila, een van de aanpassingskes is een qwerty- toetsenbord 🙂

Mannekes, sorry voor de hele lange stilte op onze blog, maar we hebben geen internet op ons hotel, en al, maar dan werkelijk AL onze tijd gaat op in het zoeken naar een huis.   Aangezien we nog slechts een week hotel betaald hebben, is dat absoluut prioritair.  En hoe gaat dat hier in zijn werk?  Simpel : je zoekt op internet naar huisjes die je aanstaan (voor de geinteresseerden: www.realestate.com.au, dan vic aanklikken en dan melbourne) .

Bij elk huis staat dan een inspectietijd.  dat is het enige moment waarop je het huis kan gaan bekijken.  meestal een kwartierke, dus te laat komen zit er ook al niet bij :), en dan sta je je daar dus met gemiddeld 40 andere gegadigden te verdringen.  Als het je aanstaat moet je de real estate agent een application form vragen, dat zo snel mogelijk invullen en terugbezorgen.  En zo`n application form, dat is niet gelachen: echt alles moeten ze weten: je werkgever, hoeveel je verdient, je vorige verhuurder, hoeveel je toen betaalde, professionele en persoonlijke referenties etc etc.  En dan mag de eigenaar uit al die appl forms kiezen wie hij wil…

wij hebben hier onze schoenzolen dus al serieus versleten: eerst wat in de verschillende buurten van Melbourne rondgelopen om te zien welke we leuk vinden (er zijn veel buurtjes, dus daar zijn we toch drie dagen mee bezig geweest).  Maar niet geklaagd want ontspannend en eigenlijk hangt ge toch automatisch de toerist uit: mensen bekijken, koffieke tussendoor (al was het maar om Louke te verversen), etalagekes bekijken, een kapper zoeken voor Tom (ah ja) enz.  Eens dat gedaan twee dagen geinternet om alle huizen en inspectiedata op te zoeken, en nu is het dus een combinatie van beiden: internetten afgewisseld met huisjes bezoeken.  de prijs-kwaliteitverhouding is toch andere koek dan in Belgie : ik vrees dat we hier minimum 1000 euro gaan moeten betalen voor een klein huizeke met als het meevalt een minituintje of terras…

Maar we hebben wel al veel leuke buurten gezien, dus op zich zal het wonen wel meevallen.  Ons hart gaat uit naar de buurten rond Fitzroy, een beetje vergelijkbaar met de achterste Dansaertwijk in Brussel (ik bedoel na de Graanmarkt): nog vergane glorie, maar met al veel toffe winkelkes en restaurantjes en cafes.  Er loopt heel wat jong volk rond, en wat opvalt: heel veel jonge mensen met kleine kadeeen. Bugaboos alom 🙂 

We zijn natuurlijk niet de enigen die daar willen wonen, dus we eindigen misschien toch elders, gezien de tijdsdruk. 
Een van de opties is een soort Melrose Place, vlakbij Fitzroy, compleet met zwembad in de binnentuin, maar het appartement zelf is klein en wat verloederd… maar daar kunnen we wel direct in.  We zien wel, to be continued.

Mijn tijd is hier weeral op,  dus dat is het voor vandaag.  het goede nieuws is dat we een usb stick gekocht hebben, en dus deze avond nog wat kunnen schrijven en fotookes plakken.  Dan krijgen jullie het hele verhaal.  tot een van de dees!

Linde

Na lang aandringen, en een telefoontje van Lindeke naar Arinso, krijgen we uiteindelijk 2 weken betaald, en worden de ticketten geboekt. Klein maar saillant detail, zou ik zo zeggen. De soap had lang genoeg geduurd, uiteindelijk zijn twee weken voor vertrek behoorlijk minimaal qua timing om definitief de ticketten vast te leggen, zeker met ons Louke, die toch echt wel een hangmatje moet hebben, en babyvoeding. En een dak boven haar hoofd, eens we ginds zijn. Maar goed, het is geregeld. Ik heb vandaag nog eens naar Qantas gebeld, en daar konden ze me bevestigen dat de bassinet (het hangmatje) gereserveerd is. Een pak van mijn hart, want 22u met Lou op de schoot, lijkt me niet echt een aanrader.Met Marjan en Stephan verloopt de communicatie gelukkig een stukske vlotter!! We hebben echt chance, maar zij ook natuurlijk Het doet toch wat pijn om ons huizeke achter te laten, en dan is het leuk om te weten dat het in goede handen is. Weer en zorg minder een een streepke achter de af te werken items meer.

Wat blijft nu eigenlijk nog over? Niet veel meer: alles inpakken, en dan dit weekend de echte verhuis, en zondag en maandag het huis helemaal kuisen.
Mijn week bestond naast het regelen van domicilie, bestellen van AU dollars, mutualiteit, hospitalisatieverzekering en andere paperasserij, al helemaal uit inpakken (terwijl Lou slaapt, want anders ben ik met haar bezig natuurlijk, alhoewel het kind wat meer aandacht zou kunnen gebruiken, ocharme. Maar dat maken we Down Under zeker goed.)
Het meeste is nu ingepakt: al mijn boeken in dozen (snif snif), cd’s idem dito, en die gaan naar Ti. De keuken is ook zo goed als rond, met de kleren ben ik nu bezig. Mannekes, echt moeilijk om te beslissen wat je meeneemt en wat niet, zeker omdat we nog in de lente toekomen, dan kan het nog vrij fris zijn. We moeten dus zowel wat winter- als zomerkleren meenemen. En dan de schoenen: welke meenemen, welke blijven hier? pffff.

En gisterenavond afscheid genomen van mama en papa. We wisten allemaal dat het eraan zat te komen, en hebben het zo lang mogelijk ontkend, maar het moment breekt toch aan…. We zijn de laatste keer in Dworp gaan eten. Een supergezellige keuvelavond, nog wat foto’s bekeken van toen ik een babietje was en vergeleken met Lou. (en ja, we zijn twee druppels water) De laatste raadgevingen en praktische afhandelingen. En dan elkaar eens goed vastpakken… En traantjes natuurlijk. Niet gemakkelijk.

Nu zijn ze intussen waarschijnlijk net geland, in San Francisco. Ik zal ze missen. Dat staat vast.

Morgen heeft Tom vakantie en zetten we alles op alles om heel het huis schonekes in dozen te hebben tegen de avond. Hopelijk lukt het. Lou hebben we net afgezet bij oma Linkebeek, dus een ongestoorde nacht, zodat we morgenvroeg fris kunnen beginnen. De laatste loodjes, jajajajaaa….

Linde