Eindelijk hebben we wat tijd, en dus kunnen we ons eens ongebreideld aan de blog wijden.\u00a0 Ziehier een (toch ietwat summier) verslag van de voorbije tien dagen.<\/p>\n
dinsdag 18\/9<\/u><\/strong><\/em><\/p>\n De dag voor ons vertrek, en een dag die ik nooit zal\u00a0vergeten, maar niet in de positieve zin…\u00a0<\/p>\n We komen s ochtends te weten dat ons visum nog niet in orde is.\u00a0 Elsa, onze immigration consultant, vraagt of wij via een ETA Australi\u00eb binnenkomen.\u00a0 Een ETA???\u00a0 Blijkt dat ze niet wist dat wij de volgende dag onze vlucht hadden, en vooral: dat ons visum, de 457 zoals\u00a0dat heet (een werkvisum) nog niet klaar is.\u00a0\u00a0Wij hebben ons deel gedaan, alles opgestuurd wat nodig was.\u00a0 Cv’s, bewijs dat we effectief een koppel zijn zoals gemeenschappelijke bankrekening, foto’s van\u00a0sociale gebeurtenissen waar we samen op staan, geboorteaktes,\u00a0rontgenfoto’s van onze longen en bewijs dat Lou medisch in orde is.\u00a0\u00a0\u00a0Maar blijkbaar is er een enorme vertraging tussen\u00a0Sydney en Melbourne wat betreft het doorgeven van de medische gegevens.\u00a0 Ook die van ons dus.\u00a0\u00a0 En wij dus \u00e9\u00e9n dag voor het vertrek, zonder geldig visum.<\/p>\n Bon, die ETA dan maar: een Electronic Travel Authority.\u00a0 Maar helemaal veilig is dat volgens Elsa toch niet, ze heeft al gehoord van mensen die teruggestuurd zijn omdat ze zowel een ETA hebben als bezig zijn met de 457 procedure. Een hele dag rondbellen naar ambassades, consulaten, immigration bureaus in zowel Belgi\u00eb als Nederland, levert geen eensluidend antwoord op.\u00a0 Volgens sommigen is het ok om zo het land binnen te gaan, en dan de 457 in Australie af te wachten, volgens anderen is dit niet ok, en lopen we serieus risico om zonder pardon teruggestuurd te worden.\u00a0 WAT GEDAAN????\u00a0 Een hele dag en nacht de voors en tegens afwegen, piekeren, stressen…<\/p>\n Uiteindelijk besluiten we het er maar op te wagen.\u00a0 We passen ons retourticket aan.\u00a0 Ipv retour ergens mei 2008 wordt dat nu november 2007.\u00a0 Zo klopt dat tenminste al met ons ETA visum, want dat is maximaal drie maanden geldig.\u00a0 Ik ben echt berenerveus.\u00a0 Mocht Lou er nu niet geweest zijn, dan valt het risico nog mee.\u00a0 Maar nu, met een kind van zes weken oud… pfff\u00a0<\/p>\n woensdag 19\/9<\/u><\/strong><\/em><\/p>\n We hebben gisteren besloten om ons vertrek niet uit te stellen, dus we gaan ervoor.\u00a0 Tom en Eric rijden nog naar Mechelen om de aangepaste tickets in het reisbureau op te halen, en de firmawagen af te leveren.\u00a0 Ik pak de laatste dingen in, ruim het huis in Dworp nog wat op en Nicole brengt mij en Lou naar de luchthaven.\u00a0 Ik ben nu echt uitgestressd.\u00a0 We zien wel wat er gebeurt… …een uurtje en een paar traantjes later zitten we eindelijk op dat vliegtuig!!!!!\u00a0 Wat een ontlading.<\/p>\n \u00a0Donderdag 20\/9<\/u><\/strong><\/em><\/p>\n De vlucht verloopt echt super.\u00a0 Louke is een bijouke, en geeft nauwelijks een kik.\u00a0 Ze vindt haar hangmatje dik ok, en slaapt als een Roosje. Een stop in Londen, en 10 uur later bijtanken in Singapore.\u00a0\u00a0 Daar moesten we uit het vliegtuig en met heel ons hebben en houden dan maar een koffieke genomen (zie foto) en Lou haar flesje gegeven.<\/p>\n Vrijdag 21\/9<\/u><\/strong><\/em><\/p>\n Weer 7 uur later : aankomst in Melbourne.\u00a0 Het laatste uur begonnen de zenuwen toch weer te spelen: het uur van de waarheid kwam eraan, erop of eronder.\u00a0 Of beter gezegd, binnen of buiten en aller retour.\u00a0 Tom trok nogal bleekskes weg bij het zien van het plakkaat dat ons verwelkomde: ‘Channel 7 is filming the immigration control today.\u00a0 <\/strong>Please inform if you don’t wish to be filmed.<\/strong> Maar met onze paspoorten in onze zweetpollekes zijn we de check gepasseerd.\u00a0 Ze stelden wel een paar vragen, maar dat leek puur routine.\u00a0 Blijkbaar zien we er toch wel behoorlijk betrouwbaar uit.\u00a0 Plots weergalmt ‘Ms Deheegher, please present yourself at desk 4’. Ja, er is wel degelijk een probleem, maar gelukkig niet dat wat we verwacht hadden.\u00a0 Blijkt dat een van de valiezen niet mee is gekomen met onze vlucht, en pas later zal toekomen.\u00a0 Oef.\u00a0 Als het dat maar is. (Het was Toms valies \ud83d\ude42\u00a0 )<\/p>\n Met de taxi naar het hotel.\u00a0 Zalig was dat.\u00a0 Eindelijk echt alle stress voorbij.\u00a0 We zijn Australi\u00eb binnen!!!!!!!\u00a0
\nHet wordt nog een verrassend afscheid: Ollie stond daar plots, en ook de familie Van der Stappen was van de partij.\u00a0 Een fleske champieter gekraakt op de goede afloop, Tom was natuurlijk de contactgegevens van zijn werkgever en ons hotel voor de DERDE keer verloren, dus die moest nog een wireless gaan zoeken om alles weer te noteren, en op het laatste moment kwam mijn liefste zuske daar toch nog binnengestormd!\u00a0 Ik had me voorgenomen niet te wenen, maar …\u00a0<\/p>\n![\"1.jpg\"](\"https:\/\/www.kirsch.be\/blog\/wp-content\/uploads\/2007\/10\/2.jpg\")
<\/a><\/p>\n<\/p>\n
\n<\/strong>Dat had het wel geweest: live teruggestuurd worden.<\/p>\n
\nBon, dan was het plots \u00e9cht stressen.\u00a0 Is er dan toch een probleem???<\/p>\n
\nNet 6u s\u2019 ochtends, ons Lou vertoeft na haar minicrisis op de luchthaven (misschien daarom dat we zo snel doormochten J ) in dromenland,<\/p>\n