Onze vlucht van KL naar Bali vloog voorbij (drie uurkes maar) en\u00a0zo kwamen wij aan in Denpasar, Bali.\u00a0\u00a0 En ik ben toch in de val getrapt van de karretjesmannen.\u00a0 Ze staan daar namelijk in tientallen rond de bagageband, in een soort uniform, en ze staan erop je bagage op de trolly te zetten en naar je auto te brengen.\u00a0 Ik dacht dat dat officiele (ik\u00a0vind het\u00a0trema op mijn quertyklavier niet) werknemers van de luchthaven waren, dus vol dankbaarheid laat ik ze onze valiezen nemen.\u00a0 Natuurlijk moesten we ze nadien een naar alle maatstaven stevige fooi geven… Nog geen twee stappen verder w<\/a>orden we verwelkomd door lieve meisjes die zo van die Aloha-kransen rond je nek willen hangen.\u00a0 Ikke weeral verwonderd over de gastvrijheid mijn nek aan het uitsteken, tot Tom vol ongeloof riep dat ik het meest naieve konijn ben dat op deze aardbol rondloopt.\u00a0\u00a0‘k Heb die kransen nog net kunnen ontwijken, en\u00a0we zijn verder zonder kleerscheuren aan\u00a0de auto geraakt…<\/p>\n

\u00a0Een goed uur later stonden we aan ons hotel in Ubud.\u00a0 Ubud ligt centraal in Bali, en is zo wat het kunstencentrum van het eiland.\u00a0 Het is een mooi oud dorp dat bestaat uit een aantal\u00a0lange smalle\u00a0straten die een aaneenschakeling van winkeltjes zijn.\u00a0\u00a0\u00a0 Maar het is er niet zoals wij gewoon zijn.\u00a0 Er zit nog een zekere authenticiteit in, al was het maar doordat het leven er niet beheerst wordt door het mercantiele.\u00a0 De vrouwen zitten voor de winkel op straat, praten met elkaar, maken offergaven, en laten ons eigenlijk helemaal gerust.\u00a0 Het lijkt wel of we er niet echt toe doen.\u00a0 En dat is wel aangenaam.\u00a0\u00a0 Elk dorp rond Ubud heeft zijn eigen specialiteit: een paar schildersdorpen, een paar dorpen waar zilver gesmeed wordt, een paar waar iedereen houtsnijwerken maakt etc.\u00a0 Een grappig zicht als je rondom Ubud op verkenning gaat: plots hangen overal schilderijen langs de straat, een paar dorpen verder is alles batik en weer een paar dorpen verder lijkt het alsof alle houten meubelen ter wereld in dat ene dorp zijn neergesmeten.<\/p>\n

Eens je de toeristische centra verlaat, is Bali echt prachtig.\u00a0\u00a0Je vindt er alle soorten\u00a0groen, de zon die in de ondergelopen rijstvelden schittert er, overal hangen vliegers in de lucht – vliegeren is een heel geliefd tijdverdrijf in Bali\u00a0–\u00a0en\u00a0overal staan tempels.\u00a0 Bali wordt ook wel het ‘Eiland van de Duizend Tempels’ genoemd en eens je wat door de dorpen rijdt, begrijp je waarom.\u00a0 Elke compound heeft zijn eigen tempel en in elk dorp zijn er dan nog eens een paar gemeenschappelijke tempels.\u00a0\u00a0Bovendien was\u00a0Bali vroeger verdeeld in koninkrijken die met elkaar wedijverden om de mooiste paleizen en tempels te bouwen.\u00a0 Aan tempels geen gebrek dus.<\/p>\n

\u00a0<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a><\/p>\n

<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a><\/p>\n

In Ubud staan er een paar hele mooie.\u00a0 Ubud is van oudsher de verblijfplaats van een van de koninklijke families van Bali en dus zijn er verschillende grootse tempels en\u00a0het koninklijk paleis. De foto’s hierboven tonen de watertempel, een hele mooie tempel, met een soort voorhof met waterlelies, indrukwekkend.\u00a0 De foto’s ernaast zijn van het koninklijk paleis.\u00a0 Je kan hier trouwens ook verblijven.\u00a0 Een honeymoon, iemand?<\/p>\n

\u00a0De eerste namiddag hebben we wat rondgewandeld in Ubud, en zijn we naar het heilig Monkey Forest, beneden aan de voet van het dorp geweest.\u00a0 Monkey Forest is voor de Balinezen een heilige plaats, met drie mooie tempels, en vooral heel veel apen.\u00a0\u00a0<\/p>\n

<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0<\/p>\n

\u00a0\u00a0<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a><\/p>\n

De atmosfeer in Bali is heel relaxed.\u00a0 Ondanks het drukke verkeer met de vele auto’s, minijeeps, en vooral bromfietsen met hele gezinnen op, lijkt het alsof iedereen eigenlijk tijd genoeg heeft om even te praten, met kinderen te spelen, offergaven te doen.\u00a0 We denken dat het met de Balinese variant van het Hindoeisme te maken heeft.\u00a0 Die godsdienst staat alleszins centraal in het dagelijkse leven van de Balinees en is heel mooi om te zien.\u00a0 Zo zijn er de dagelijkse offergaven aan de ontelbare tempels en kleine altaartjes.\u00a0 ‘s Ochtends zie je overal vrouwen met grote ronde schalen vol bloesems, wierookstokjes, blaadjes en kleine bananenbladeren met eten op straat lopen.\u00a0 Zij plaatsen die offergaven op straten, wandelpaden, voor de winkeltjes en de altaartjes.\u00a0<\/p>\n

\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a><\/p>\n

Daarnaast zijn\u00a0er de tempeldansen en de grote ceremonies.\u00a0 Toen wij er waren was het hele dorp de\u00a0crematie van een lid van de koninklijke familie van Ubud aan het\u00a0voorbereiden.\u00a0 De vrouwen maken de\u00a0versieringen en eten, de mannen maken de grote constructies die de festiviteiten vereisen.\u00a0 Het hele dorp is ermee bezig.\u00a0\u00a0Het werk wordt verdeeld, zodat een deel van een gezin zich met\u00a0zijn ‘echte’\u00a0werk kan bezighouden (winkel openhouden, in restaurant\u00a0werken…) en het andere deel helpt mee de ceremonies voor te bereiden.\u00a0 Het moet zalig zijn om zo te leven: iedereen kent iedereen, allemaal samen werken aan iets groots dat staat te gebeuren… je ziet ze honderuit babbelen en lachen, een beetje zoals het ooit ook bij ons moet geweest zijn.\u00a0<\/p>\n

\u00a0\u00a0<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a><\/p>\n

Ons Lou vond het er alleszins geweldig:\u00a0 ze werd door iedereen op handen gedragen (letterlijk).\u00a0 Balinezen geloven namelijk dat je kinderen zo weinig mogelijk in aanraking met de grond moet brengen.\u00a0 Tot ze drie maand oud zijn mogen kindjes de grond niet raken, en ook op latere leeftijd is het beter als ze gedragen worden.\u00a0 Bovendien vinden ze witte kindjes heel mooi, dus we hadden altijd wel iemand die met Lou op schok wou.\u00a0 Wat tijdens het eten eigenlijk echt wel makkelijk was, want zo konden wij op ons gemakske eten.\u00a0 En zolang er veel gebeurt en ze veel kan rondkijken is die van ons content, hoewel het toch wel heel warm was soms…<\/p>\n

\u00a0<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0<\/p>\n

Maar gelukkig had ons hotel een hele mooie tuin en zwembad, waar Lou en ik een namiddag hebben vertoefd, de dag dat Tom moest werken.\u00a0 Ons meiske had heeeel diep geslapen, en haar oogjes waren nog heel klein, maar eens in het water was alle vermoeidheid weg…<\/p>\n

\u00a0\u00a0<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0\u00a0<\/p>\n

Dit was onze eerste echte vakantie met Lou.\u00a0 En zo op vakantie gaan met een kindje is toch even wennen.\u00a0\u00a0 We waren gewoon om\u00a0te doen wat\u00a0in ons opkwam, zonder enige beperking, en dan is het toch wat aanpassen geblazen.\u00a0 Ze moet eten, ze moet slapen, soms is\u00a0ze wat lastig door de warmte… en stom genoeg hadden we geen draagzak mee.\u00a0 De\u00a0trottoirs in Ubud zijn niet dezelfde als in\u00a0Melbourne, dat is het minste wat je kan zeggen.\u00a0 De eerste\u00a0twee dagen hebben we dus echt wel wat gesukkeld met die koets, en vooral, we hadden niet echt een alternatief.\u00a0 Tot wanneer we op het idee kwamen om gewoon een grote doek\u00a0te gebruiken,\u00a0en haar daar in rond te dragen.\u00a0 Veel beter.\u00a0 Nu, met een mobilette de streek verkennen zoals we in Mexico en Cuba gedaan hebben, kon niet meer, dus hebben we een autootje gehuurd.\u00a0\u00a0En eens we die stap gezet hadden, was het eigenlijk vakantie zoals we gewoon waren.\u00a0 Rondrijden a l’improviste, stoppen op mooie plekken, af en toe een pauze om Louke te verversen of eten te geven.\u00a0 Zij vond het gelukkig geweldig in de\u00a0auto, en ze\u00a0leek ook echt van de gelegenheid gebruik te maken om wat bij te slapen.\u00a0 Misschien was het gewoon het geronk van de auto gecombineerd met de warmte, misschien hadden we de vorige dagen wat te veel\u00a0rondgehost.\u00a0 In alle geval, het was zalig om zo rond te rijden.\u00a0 De eerste keer hadden we er een chauffeur bij, omdat dat toch ongeveer even duur uitkwam, en die wist waar\u00a0de\u00a0mooie plekken waren.\u00a0 Zo zijn we vanuit Ubud naar het noorden van Bali gereden, naar de\u00a0vulkaan Mount Batur.\u00a0\u00a0 Eerst naar het Bali Bird Park, weliswaar toeristisch, maar echt de moeite om al die verschillende vogels eens van dichtbij te zien.\u00a0 En Louke heeft de fascinatie die haar mama voor vogels heeft, meegekregen.\u00a0 Ze vindt ze geweldig en wordt er helemaal enthousiast van!<\/p>\n

<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0 \u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0<\/p>\n

\u00a0<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0<\/p>\n

<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a><\/p>\n

Daarna zijn we verder doorgereden naar het noorden, door allerlei dorpjes.\u00a0 In \u00e9\u00e9n van die dorpjes stoppen we om te proeven van de plaatselijke koffie en thee.\u00a0 We krijgen er superlekkere ginseng-koffie voorgeschoteld, lemongrass tea, en pure gemberthee.\u00a0 We hebben Lou effie van de laatste laten proeven, maar dat was niet echt een succes… \ud83d\ude42<\/p>\n

<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a><\/p>\n

Uiteindelijk komen we op onze bestemming aan: de vulkaan.\u00a0 In een woord: prachtig!<\/p>\n

<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a><\/p>\n

Na daar met zicht op de vulkaan gegeten te hebben, keren we terug huiswaarts.\u00a0 En de weg terug is al even mooi.\u00a0 Zo komen we langs prachtige terrasvelden, en zien we de volgende vliegerkampioen…<\/p>\n

<\/a>\u00a0\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0\u00a0 <\/a>\u00a0\u00a0 <\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Onze vlucht van KL naar Bali vloog voorbij (drie uurkes maar) en\u00a0zo kwamen wij aan in Denpasar, Bali.\u00a0\u00a0 En ik ben toch in de val getrapt van de karretjesmannen.\u00a0 Ze staan daar namelijk in tientallen rond de bagageband, in een soort uniform, en ze staan erop je bagage op de trolly te zetten en naar […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"class_list":["post-372","post","type-post","status-publish","format-standard","hentry","category-australie"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/www.kirsch.be\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/372","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/www.kirsch.be\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/www.kirsch.be\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kirsch.be\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kirsch.be\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=372"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/www.kirsch.be\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/372\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":498,"href":"https:\/\/www.kirsch.be\/blog\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/372\/revisions\/498"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/www.kirsch.be\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=372"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kirsch.be\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=372"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/www.kirsch.be\/blog\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=372"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}