Zoals al eerder verteld is ze geboren via keizersnede. Mijn gynaecoloog hier raadde me dat onmiddellijk aan omdat Lou uiteindelijk met een spoedkeizersnede is geboren, en volgens zijn ervaring zou het me dit keer net zo vergaan. We hebben lang getwijfeld, maar uiteindelijk toch maar die keizersnede ‘geboekt’. En gelukkig maar, zo bleek bij de opname… ons Lou lag wat verkeerd, maar dat was nog niets met hoe Aube gepositioneerd was. Ook weer in sterrekijker, en dan nog eens dwars ook. De eerste vroedvrouw die routineus eens aan mijn buik voelde, keek plots wat aandachtiger, voelde nog eens en nog eens, fronste haar wenkbrauwen en riep er een andere vroedvrouw bij. En dan nog een, en dan de arts… t Was blijkbaar vrij spectaculair. Nu, voor die keizersnede maakte dat allemaal niets uit, dus alles kon verder gaan volgens plan: rond 2u30 was ik aan de beurt (want ja, het is bandwerk). Een beetje voor op het schema werden we naar de operatiezaal gebracht en om 14u51 was Aube geboren!!

Oma Dworp was gelukkig al een kleine week eerder aangekomen om ons te helpen met de opvang van Lou tijdens de week dat ik in het ziekenhuis lag en ook later, om de overgang van een peuter naar een peuter en een baby wat vlot te laten verlopen. Wat een moedige oma: helemaal alleen naar de andere kant van de wereld vliegen om haar dochter bij te staan. Een mooier cadeau heb ik van mijn leven niet gehad!!

Om nog even op die keizersnede terug te komen: een mens zou het nog bijna plezant gaan vinden: het comfort van de mama is hier namelijk het ultieme criterium met als gevolg dat het toedienen van pijnstillers hier net iets royaler gebeurt dan bij ons… Mij hoorde je niet klagen hoor, ik heb de hele week in het ziekenhuis zo goed als niets gevoeld en was bij momenten behoorlijk giechelachtig…ook mijn ogen stonden wat paraplu naar het schijnt
En dan was ik nog de ster van de afdeling omdat ik nooit iets bijvroeg en soms iets opzij liet liggen. “You can have some more doll; your records say it has been a while since you got some pain relief” terwijl ik nog op mijn kop stond van de vorige dosis. Ik vraag me echt af wat de gemiddelde Aussie madam hier achterover slaat!

Veel tijd om aan elkaar te wennen hebben oma en Lou niet nodig gehad: Skype is wel tof, maar t is duidelijk veel leuker om een echte speelkameraad, trooster, boekjeslezer en zo veel meer bij de hand te hebben!!! In de voormiddag trokken ze erop uit naar het park, de speeltuin, de kinderboerderij enz. en in de namiddag kwamen ze op bezoek in het ziekenhuis. “Oma is Lou’s vriendje”

Eens terug thuis zijn we veel gaan wandelen, kwestie van een beetje buiten te komen en oma toch iets van de omgeving te laten zien.
Zo zijn we naar het historische Rippon Lea geweest, een 18e eeuws herenhuis met prachtige tuin en naar de Botanical Garden, letterlijk en figuurlijk de evergreen in ons repertoire. Wat minder groen was onze uitstap naar de Yarra Valley en het gebied rond Kinglake, waar de bosbranden vorig jaar alles in de as hebben gelegd. Indrukwekkend.
Een andere dag zijn we naar de Dandenong Ranges getrokken: een prachtig stuk regenwoud met als hoogtepunt een ongelofelijk vergezicht op Melbourne en de baai. En tot slot nog twee dagen naar Phillip Island. Mama is verzot op pinguins, dus een uitstap naar de Pinguin Parade op Phillip Island kon niet ontbreken! In de namiddag zalig zwemmen en de volgende dag naar The Nobbies, een prachtig stukje op het zuidelijke punt van het eiland.

En zo gingen de weken veeeeel te vlug voorbij. Voor we het wisten was het kerstavond met ons eigen kinneke Jezus :)… Champieter, veel cadeautjes, lekker eten - al zeg ik het zelf en goed gezelschap. Wat wil een mens nog meer?
De zon! Want de volgende dag, op Kerstdag, hebben we Kerst op z’n Aussies gevierd: met een bbq dus.

En om af te sluiten, nog een serieke met fotookes van diegene om wie het hier eigenlijk allemaal draait: ons Aube. Hadden we al vermeld dat ze heel graag slaapt?

- Links rijden is geen enkel probleem. Zelfs de straat oversteken begint bijna spontaan te gaan, eerst rechts kijken en dan links. Maar nu wordt het moeilijk: instappen in de auto! In Belgie was dat links vooraan, de andere kant van de kant waar er gereden wordt, rechts dus. Aangezien er hier niet rechts, maar links gereden wordt trekken we de lijn gewoon door: er wordt niet rechts, maar aan de andere kant, links gereden en omdat we in Belgie rechts rijden en dus links zitten, rijden we hier in Australië links en zitten we dus ….euh.
Je kan dan wel zeggen, kijk gewoon naar uw stuur, maar dat stuur is natuurlijk niet altijd zichtbaar. Het gebeurt regelmatig dat je geparkeerd staat en vanop een 100 meter afstand al duidelijk aanstalte moet maken om naar de linker of de rechter voorkant van uw wagen te lopen. Dus het traject wordt resoluut ingezet en een beetje later sta je daar dan.. voor een deur zonder stuur erachter. Hmmm vlug eens rondkijken of niemand het gezien heeft en indien er ergens toch iemand te bespeuren valt, ne keer tegen de banden sjotten en doen alsof je gewoon de banden wou checken.
Echt genant wordt het pas als een collega een lift naar huis aanbiedt en nadat je al babbelend naar zijn auto bent gestapt rest hem niet anders dan uit beleefdheid te vragen : “Euh… wilt gij misschien rijden?”.
Bon, na veel vijven en zessen ben je dus geinstalleerd (en ik zwijg nog van baby stoeltjes en andere extra moeilijkheden) en dan moet je je gordel aandoen. No problemo.. gewoon de kant van de deur die het dichtste bij u is. Voila. Dan effe in achteruit om uit de parking te gaan. Dus kijken we in de spiegel die links, rechts .. ah nee in het midden bovenaan staat om dan uiteindelijk toch gewoon zonder spiegel uw rechterarm over de linkerstoel.. nee uw linkerarm over de rechter .. ah nee das waar diene spiegel stond … dus uw rechterarm … nee nee .. toch uw linkerarm over de linkerstoel en over de rechter schouder in de rechterspiegel … aargh.

- Australië is een fantastisch land om te wonen en te leven. Het weer, de omgeving, de economie en zeker de mensen dragen daar zeker toe bij. Maar dat is het nu ook juist, de mensen zijn heel vriendelijk en behulpzaam en vooral heel positief ingesteld; ze wonen tenslotte in een fantastisch land, waar alles ook fantastisch is, om maar te zwijgen van het eten, dat gewoon uitstekend en bijzonder divers is. De natuur is hier ook prachtig en je kan er adembenemende wandelingen maken en op de mooiste stranden terecht komen. En dan hebben we het nog niet gehad over de sportinfrastructuur en vooral ook de sportprestaties van de Australiërs: de absolute wereldtop!
Regelmatig trappen we dus nog in de val en rijden we soms een paar uur naar een fantastisch dorpje of monument om er dan uiteindelijk een historisch monument ter ere van de in 1962 overleden burgervader van het dorpje in kwestie de vinden. Moraal van het verhaal : volg als Europeaan in Australië nooit of te nimmer een pijltje “historical site”.
Onlangs deed een collega van mij een zakje chips open : “Hmmm .. these are just beeeeaaaauuuutiful”. Gewoon stomme onnozele chips met zout!!

- Tafelmanieren!!! Eten dient om de honger te stillen zodat je daarna zo snel mogelijk kan gaan sporten of gaan wandelen. Dat ze uw bord wegnemen nog voor dat je mes en vork er kan inleggen, daar valt nog mee te leven, maar vervolgens kijken ze u soms letterlijk buiten of wordt de rekening al snel gebracht, zelfs als je er niet om gevraagd hebt.
Na afloop van een project met mijn werk, werden we zo onlangs uitgenodigd om te gaan eten met de hele bende: alle projectleden van bij mij op het werk en ook een hele hoop van onze klant dus. Toegegeven, het eten liet wel heel lang op zich wachten en kwam au fur et a mesure, maar ik vond het toch nog wel een beetje grof om het al af te bollen terwijl andere projectleden (klanten van ons inclusief) nog zitten te wachten op hun eten. Hier niet .. no problemo ..see ya tomorrow!

Op kaart lijkt dit toch wel te doen: we hadden tenslotte drie weken, een week op, een week ter plaatse rondbollen en een week terug.

Toen kwamen de harde cijfers … 7500 km… Ah .. en hoeveel kost een vlucht juist? Dit is dan uiteindelijk de tour die we gedaan hebben

en eigenlijk hebben we met momenten toch goed mogen doorrijden om rond te geraken op onze drie weken.

De eerste dagen hadden we in Perth in hotel genomen om de stad wat te zien. Perth is een rustige en vooral heel aangename stad. Lou vond het in ieder geval heel plezant, al die stadsexploratie

’s middag snel wat Sushi bestellen voor papa, totdat Lou ook eens wou proeven … weg was de sushi.

Hier een mooi zicht over Perth met op de voorgrond een kersverse toekomstige moeder.

Perth ligt een paar kilometer van de zee. Vlakbij Perth en aan de zee ligt het havenstadje Freemantle. Van Freemantle moeten we zeggen dat het een van de aangenaamste stadjes is die we hier in Australie hebben aangedaan. Het heeft een ietwat Europese touch en het leeft er echt, een leuk marktje, veel straattheater,… en romantisch alom zoals in deze prachtige foto’s te zien is. 

 Een beetje buiten Perth hebben we de boot genomen naar Rottnest Island. Dit eiland dankt zijn naam aan de vreemde diertjes die er rondlopen en wel iets hebben van grote ronde ratten. Bij het ontdekken werd het eiland naar deze ratten genoemd, maar ondertussen hebben de beestje hun eigen naam verdiend en worden ze quokka’s genoemd. Aangezien de beestjes iets ronder en groter zijn de gewone ratten komen ze qua morfologie wel ongeveer overeen met een voetbal. Dit heeft ondertussen dan ook geleid tot de nationale sport van Rottnest Island: quokka soccer!

Het gezin Kirsch heeft uit dierenliefde echter een fietstocht rond het eiland verkozen boven een partijtje quokka soccer.

De volgende dag zijn we in zuidelijke richting langs de kust doorgereden naar Margaret River. Onderweg even stoppen om te picknicken en de volgende dag hadden mama en kleine tijd en plezier genoeg om op het strand te spelen want papa was gaan surfen. Lou had er ondertussen ook al een nieuwe vriend bij: Henry the Octopus, een paarse octupus die kan zingen en deel uitmaakt van the Wiggles! Lou had die ergens op een camping van de mama van een ander kindje gekregen. Heel lief vonden wij dat, maar nadat Henry zijn driehonderdste bisnummer had gespeeld begrepen we stilaan waarom die mama van Henry vanaf wou.

In Margaret River waren we ongeveer in het meest Zuidwestelijke punt van Australië en konden we dus niet anders dan Oostelijk trekken. Dit bracht ons door een zeer boomrijk gedeelte van Australië met echt hele mooie bossen en hele grote bomen… dat was nogal iets hoor. En op de koop toe was het mogelijk om in Pemberton een van de grootste van die grote bomen te bezoeken. Ale, wij daar naartoe. Wat was nu de point, ge kon die 60 meter hoge boom ook beklimmen dmv 153 metalen ringen die erin zitten. Officieel werd deze boom als uitkijkpost gebruikt en aangezien wij nu niet echt op uitkijk stonden hebben het beklimmen van de boom er maar bij gelaten. Niet dat we niet durfden he…

De volgende week zijn we in oostelijke richting lang de kust gereden om er hele mooie en vooral afgelegen stranden te vinden, waar je soms echt het gevoel hebt dat je de eerste mens bent die op dat strand komt. Vooral de stadjes Albany en Esperance waren echt super. In Esperance hebben we een boot genomen om naar de zeehondjes te gaan kijken en zijn we op het 1 na witste strand van Australië geweest. Volgens onze gids had wetenschappelijk onderzoek namelijk uitgewezen dat het strand van Cape Le Grand het tweede witste strand van Australië is.

Omdat we terug naar Melbourne vlogen vanuit Perth moesten we natuurlijk nog terug naar Perth geraken. Dit traject hebben we over het binnenland gedaan. We waren er wat bang van omdat het toch hele grote en saaie afstanden zijn, maar hier hadden we toch echt het gevoel in the outback te zijn. We zijn er door volledig afgelegen mijnstadjes en zelfs totale spookstadjes gereden, maar daarover in de volgende post meer.

Omdat we in mei drie weken op vakantie geweest zijn naar Western Australia,  heb ik tussenin geen nieuw werk gezocht, en onze twijfels over al dan niet en indien wel wanneer naar Belgie terugkeren, maakten het niet eenvoudiger…
Intussen zijn er een aantal belangrijke dingen te melden:

1. We verwachten Kirschke numero twee op 30 november…:)

2. Na letterlijk maanden allerlei administratieve obstakels uit de weg te ruimen, zijn we erin geslaagd om voor juli - augustus 5 a 6 weken reizen in te plannen… en zo wordt onze droom van een aantal maanden te reizen voor we een tweede kindje krijgen, weliswaar behoorlijk ingekort, maar toch realiteit ! (tussen droom en werkenlijkheid staan immers altijd wetten in de weg en praktische bezwaren.  In ons geval heel letterlijk te nemen ivm alle beperkingen die gelden op ons visum, met repercussies voor verblijf, health insurance etc etc). 

3. Ons kindje wordt dus als alles goed gaat in Australie geboren, en als we tegen dan onze Permanent Residency hebben kunnen regelen (een ander visum met veel beter statuut), dan wordt het zelfs een echt Aussieke!
t Is ook leuker om in de Australische zomer dan om in de Belgische winter te bevallen.  Ik ben benieuwd naar het Australische bevallen, maar totnutoe kan ik niet klagen, hoewel het er hier toch wel anders aan toegaat.   Zo ga je hier niet gewoon naar de gynaecoloog die dan de echografie doet en bloedtest afneemt.  Neen, je gaat naar een prive organisatie die bloed afneemt, daarna naar een ander bedrijf dat enkel echo’s doet, om dan met alle resultaten naar de gynaecoloog te gaan waar je bijgevolg op 5 minuten weer buitenstaat.  Even wennen, maar kom, t is eens iets anders.

4. Mijn manager van op mijn eerste job bij de overheid heeft me gecontacteerd om te vragen of ik niet opnieuw bij hen wil komen werken.  Ik was naar een afscheidsdrink van een ex-collegaatje geweest en had daar laten vallen dat ik eerstdaags ontslag ging nemen bij de unief, en zo is de bal aan het rollen gegaan.  t Ziet er tof uit, want het zou opnieuw op het Department of Planning and Community Development zijn, wat een interessant department is. Ik ga werken op een nieuw opgericht programma dat zich richt naar de gemeenschappen en dorpen die getroffen zijn door de bosbranden van februari.  Heel tof dus, maar met onze reisplannen heb ik het oorspronkelijk voorstel van 6 maand moeten afzeggen en voorgesteld om een maand te komen, juni dus, voor we vertrekken.  En ze hebben ‘ja’ gezegd.  En aldus werk ik dus nog een maandje voor we op conge gaan.  En dan zien we wel weer verder…   

Voila.  Dat is de stand van zaken. 
Maar ja, een mens weet nooit natuurlijk

En tussen het regelen, uitzoeken, mails sturen, immigration and health insurance mensen lastig vallen, zijn we er toch ook in geslaagd er af en toe tussenuit te knijpen en van het leven in Melbourne te genieten.

 weekend Grampians (7-8 maart 09)
De Grampians is een heel oud bergketen(tje), op een uur of drie rijden ten westen van Melbourne.  We hadden er wel al eens doorgereden, maar eigenlijk nog nooit deftig bezocht, dus dat werd hoog tijd!
We hebben onze bak nog eens van stal gehaald, een pitstop gemaakt in het mooie Ballarat met een bezoek aan de plaatstelijke ‘Art Gallery’, gekampeerd op een kleine camping - en het moet gezegd, kamperen is toch altijd net iets anders dan wat we in Europa gewoon zijn: de bull-ants (hele hele grote mieren),  Lou serieus in de gaten houden want er zijn nu eenmaal slangen, speeldeken goed uitkloppen want ook de spinnekes zijn niet altijd even vriendelijk en die rakkers wil je niet in je auto, en dan moet je in de eerste plaats uitkijken waar je gaat staan, want recht onder een boom is niet echt een aanrader (zie foto). 
We hebben er een paar hele mooie wandelingetjes gemaakt.  Echt heel lang wandelen zat er niet in, want Lou vindt de draagzak wel ok, maar alleen als ze moe is, en wil vooral heel veel zelf stappen.  Ze is dat weekend om een of andere reden onnoemelijk veel keer gevallen, maar gaf de moed niet op.  Na wat wenen en wijzen naar haar ‘bobo’ ging ze weer dapper verder, om na 10 minuten weer op haar gezicht te gaan (letterlijk).  Ocharme.  Een paar keer een bloedlip, maar gelukkig is geen groter onheil geschied. 

weekend French Island (28-29 maart 09)

French Island is een eilandje op zo’n 200 km ten zuidoosten van Melbourne.  Ons eigenlijke plan was om naar het veel bekendere Phillip Island te gaan, maar we waren verkeerd gereden en hadden dat te laat door :).  Niet getreurd, French Island zou ook wel ok zijn.  Bleek dat we er diezelfde dag niet meer naartoe konden, want de ferry ging maar twee keer per dag, dus ‘t zou voor zondag zijn.  We hebben dan wat de omgeving verkend op het vasteland en een leuke camping gezocht, met een speelplein voor Lou.  Dat is intussen namelijk ongeveer even belangrijk als de aanwezigheid van warm water in de douches… Missie geslaagd, en de volgende dag vroeg uit de veren, om de ferry van 9u te halen.  Eens op French Island aangekomen hebben we fietsen gehuurd, en het plan was om zo het eiland wat te verkennen. Het was een weekend vol goeie intenties, maar de realiteit heeft ons een paar keer ingehaald : bleek dat de wegen niet echt fiets-vriendelijk waren, om het zacht uit te drukken.  Allemaal 4×4 wegen, en die hebben zo van die korte felle bobbels.  Ten eerste was ons Lou dat na een half uur stevig door elkaar gerammeld te zijn hartsgrondig beu (waar we ook wel konden inkomen) en ten tweede was dat ook allesbehalve ideaal voor mijn rugske. 
Na een vergeefse zoektocht naar ietwat betere wegen (op de kaart kijken, over de bobbels naar een andere weg rijden, nieuw wegske proberen maar na een tijdje zelfbegoocheling te moeten toegeven dat het even slecht is,  weer op de kaart kijken, weer verder fietsen naar andere weg, Lou die het na een tijdje duidelijk liet merken het NIET meer tof te vinden, kortom, niet echt geweldig) en een zon die steeds feller begon te worden, hebben we maar besloten het fietsen op te geven en wat verkoeling in de zee te zoeken.   Niet echt ons meest geslaagde weekend, maar al bij al wel ok.

weekend Loch Sport bij Lakes Entrance (11-12 april 09)
Het gebied rond Lakes Entrance behoort tot onze favorieten, en ook dit keer was het echt de moeite.  We hadden wat pech met het weer, maar gelukkig konden we een paar hele mooie wandelingen maken, ononderbroken door de regen.  We hadden Lou haar fietsje mee, zodat ze wat kon rondbollen tussen de regenvlagen door, maar dat ging niet altijd zonder slag of stoot…:).  Kamperen hebben we door het slechte weer niet kunnen doen, maar kom, spek met eieren (ons traditionele campingontbijt en Toms sine qua non) was er wel bij!
We hebben er een zalige strandwandeling gemaakt: godverlaten stranden, zo zijn er hier honderden… echt plezant om je even alleen op de wereld te wanen, zeker op zo’n mooie plekken!

en dan nog wat fotookes van ons leven hier in Melbourne: Linde en Lou in het openluchtzwembad (toen het nog mooier weer was) of op de speeltuin (een klassieker in weer en wind!) en in het weekend trekken we er met z’n drieen op uit: naar het noorden van de stad, of de Botanical Gardens met de fantastische kindertuin, naar de zee vlakbij in St Kilda, fietsen rond het Albert Lake… we houden ons hier goed bezig!